ะวันตกอีกด้วย!ความรู้สึกแบบนี้น่าตื่นเต้นยินดีจริงๆ
เซวียเจิ้งเริ่นมองเบอร์ดี อดพูดไม่ได้ว่า“คุณเบอร์ดี ง่ายมากครับ ถือเครื่องมือสองชิ้นนี้ก็เหมือนกับถือตะเกียบ… เฮ้อ!”
เบอร์ดีใกล้ร้องไห้แล้ว“ขอโทษครับ ผมใช้ตะเกียบไม่เป็น!”
เซวียเจิ้งเริ่นตระหนักได้ทันที!“ขอโทษครับ นี่… นี่เป็นพรสวรรค์ของเผ่าพันธุ์!อืม… คล้ายกับการนั่งยองของคนจีน!”
จนปัญญา ประโยคนี้ทำให้เบอร์ดีหัวเราะไม่ได้ร้องไหไม่ออกแต่เขาจำต้องยอมรับ นี่เป็นเรื่องน่าอึดอัดจริงๆ
ในเวลาเดียวกัน ทางฝั่งนานาชาติก็เริ่มเกิดเสียงที่แตกต่างกัน!“ก็ว่าทำไมถึงคุ้นตา ที่แท้เทคนิคตะเกียบนี้เอง ดูท่าฉันก็มีโอกาสแล้ว!”แพทย์สิงคโปร์พูดด้วยความตื่นเต้น
เวลานี้ชาวเอเชียทุกคนพากกันพยักหน้า“ถูกต้อง เทคนิคตะเกียบในสาขาศัลยกรรมประสาทเป็นพรสวรรค์ที่ฟ้าประทาน ฉันคิดว่าฉันก็ผ่าตัดได้!”
“เหลือเชื่อ นึกไม่ถึงว่าการที่ฉันชอบกินอาหารจีนกลับช่วยฉันผ่าตัดได้!”เวลานี้คนที่ใช้ตะเกียบพูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ แถม… น้ำเสียงยังดูกร่างยิ่ง!
ทำให้ทุกคนในประเทศตะวันตกน้อยใจแล้ว พวกเขาใช้ตะเกียบไม่เป็นมองเฉินชางมือซ้ายถือเครื่องมือสองอัน มือขวาถือเครื่องมือสองอันทำงานพร้อมกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่กระทบต่องานโดยสิ้นเชิงนี่ทำให้ทุกคนตกตะลึงแล้วจริงๆ น่าอิจฉาเกินไปแล้ว!
เดิมทีบังนึกว่าจะแก้ไขปัญหาเรื่องกล้องสองตัวอย่างไรทุกคนนึกไม่ถึงว่าปัญหานี้ไม่ต้องแก้ไขแม้แต่น้อยเพร
