้า รีบดูสิ! ผู้หญิงคนนั้นไง!”
เฉินชางผินหน้ามองออกไปพินิจดูอย่างละเอียด พบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่บนหอชมวิวมองทะเลสาบอย่างเลื่อนลอยไม่พูดจา
ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย เครื่องหน้าของผู้หญิงคนนี้สมส่วนมาก หน้ารูปไข่ได้มาตรฐานแต่ค่อนข้างซูบเซียว ส่วนเสื้อผ้าที่สวมกลับค่อนข้างเชย ท่าทางเหมือนเพิ่งมาจากหมู่บ้านบนเขา อาจจะเป็นแรงงานต่างด้าว ถึงอย่างไรเรื่องแบบนี้ก็ถือปกติของสวนสาธารณะ
ทางนี้หลังจากคนต่างด้าวบางส่วนมาถึงก็หักใจเช่าโรงแรมไม่ลง อีกทั้งไม่มีที่ไปจึงมาอาศัยพักในศาลาของสวนสาธารณะ แต่ว่าเฉินชางมองสีหน้าและท่าทีของหญิงสาวแล้วก็ค่อนข้างหวั่นใจเช่นกัน
“นี่… คงไม่ใช่ว่าจะฆ่าตัวตายใช่ไหม” เหล่าหม่าอดถามไม่ได้
เฉินชางกลืนน้ำลาย หญิงสาวที่ดูเหมือนจะอายุยี่สิบต้นๆ อายุแค่นี้ก็คิดฆ่าตัวตายแล้วคุ้มกันแล้วหรือ หลังจากเห็นฉากนี้ทั้งสองชะงักค้างไปทันที ควรทำอย่างไรดี
เหล่าหม่ามีภูมิคุ้มกันต่อสิ่งมีชีวิตหน้าตาดีค่อนข้างต่ำเสมอมา เขาบอกเฉินชางว่าสมัยที่ตนเรียนมัธยมปลายเคยซื้อห้องชุดห้องหนึ่งในเมืองหลวงเพื่อช่วยเด็กสาวที่หลงเดินทางผิด
สำหรับเรื่องนี้เดิมทีเฉินชางคิดจะบอกว่าอีกฝ่ายมีใจกุศลแต่พอได้เห็นภาพของเหล่าเด็กสาวแล้ว เฉินชางเหยียดหยามดูแคลนแทน โชคดีที่สุดท้ายพ่อของเหล่าหม่าทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเตะส่งเหล่าหม่าที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จเข้ากองทัพไป เพราะถึงอย่างไรคนแบบนี้จะเข้ามหาลัย
