ียหายอะไรทั้งนั้น!”
หลังวางสาย อวี่หย่งกังก็พลันเลือดร้อนขึ้นมาแม้แต่หลี่เยว่ที่ฟังโทรศัพท์อยู่ด้านข้าง หลังได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการก็ตื่นเต้นเหลือแสน!
คนก็แบบนี้ ต้องการความแน่นอนและความรู้สึกว่ามีที่พึ่งพิง ครั้งนี้แผนกและโรงพยาบาลไม่มีใครทำให้ตัวเขาน้อยเนื้อต่ำใจ ต่างยืนอยู่ข้างเขานี่เพียงพอแล้ว!
วันเปิดศาลมาถึง สื่อมากมายก็เริ่มสนใจเรื่องนี้ ข้อพิพาทระหว่างคนไข้กับแพทย์เป็นทรัพยากรหัวข่าวที่ดีที่สุดเหมือนในสื่อ แพทย์กับคนไข้จะยืนตรงข้ามกันเสมอ และตอนนี้ตอนที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นที่ศาล การยืนตรงข้ามกันก็ถูกขยายใหญ่อย่างไร้ขอบเขตสำหรับสื่อแล้วก็เหมือนกับแมวที่ได้กลิ่นปลา ตอนอวี่หย่งกังพาพวกเหล่าหมา เฉินชางปรากฏตัวขึ้นที่ประตูทางเข้าศาล คนกลุ่มหนึ่งก็พากันรายล้อม
“สวัสดีครับ พวกเราเป็นนักข่าวจากข่าวเย็น ผมขอถามหน่อยว่าคุณคิดอย่างไรกับการฟ้องร้องคดีในครั้งนี้ครับ”“คุณหมอหลี่เยว่ ไม่ทราบว่าคุณมีอะไรอยากพูดเกี่ยวกับการถูกฟ้องศาลในครั้งนี้ไหม”“ศาสตราจารย์เฉิน คุณขึ้นศาลในครั้งนี้จะยืนอยู่ข้างไหนครับ ข้างความยุติธรรมหรือโรงพยาบาล”
คำถามของสื่อไม่นับว่าเฉียบคมแต่มีกับดักอยู่ทุกที่ เดิมทีพวกอวี่หย่งกังไม่คิดจะหาเรื่องคนเหล่านี้ แต่หลังได้ยินคำถาม อวี่หย่งกังก็พลันหยุดฝีเท้า เขาหันไปมองสื่อแล้วบอก
“หลี่เยว่เป็นหมอที่ดีคนหนึ่ง เขาเป็นวีรบุรุษที่เข้าร่วมกิจกรรมช่วยเหลือผู้ประสบภัยหลายครั้ง เ
