อคอจีน
“คุณหมอเฉินผม… ผมสำนึกความผิดของตัวเองแล้ว! คุณอย่าลดค่าตัวเองให้คนหยาบช้าเช่นผมเลยครับ ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษ คุณให้ผมทำอะไรผมก็จะทำ คุณบอกให้ตรวจอะไรผมก็จะตรวจ!”
เฉินชางงุนงงเล็กน้อย เหลือบมองหวงปินไห เห็นเขาก็เบิกตากว้าง สองตาเต็มไปด้วยความงุนงง นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่คนไข้ตัดสินใจอยู่โรงพยาบาล เฉินชางก็คิดว่าน่าจะเป็นการตระหนักรู้ฉับพลัน ดูทำตัวเองจะเป็นอาจารย์เฉินที่เปี่ยมทั้งคุณธรรมและความสามารถจริงๆ นึกถึงตรงนี้เฉินชางก็มีสีหน้าดีแล้วที่คุณรู้จักปรับปรุงตัว เขาพูดเรียบๆ
“ร่างกายเป็นของตัวเอง คุณยังหนุ่มยังแน่นเจ็บไข้ได้ป่วยต้องรีบรักษา ความจริงคุณก็ไม่ต้องอยู่นานมาก พรุ่งนี้ตรวจ CTA สักรอบแล้วย้ายไปรักษาที่แผนกศัลยกรรมประสาทก็ได้แล้ว”
พูดจบเฉินชางก็ลุกขึ้นจากไป ชายคนนั้นจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก เขามองชายชราในเสื้อคอจีนพลางยิ้มประจบประแจง รู้สึกว่าแผ่นหลังของตัวเองชุ่มเหงื่อแล้ว เขาลุกออกไปสูบบุหรี่กดความอกสั่นขวัญแขวน แต่เพิ่งออกจากประตูใหญ่แผนกฉุกเฉิน เขาก็พบว่าชายอายุห้าสิบกว่าคนหนึ่งกำลังรีบร้อนวิ่งเข้ามา จากนั้นก็ชนกับชายหนุ่มอย่างจัง
ชายคนนั้นกำลังจะโมโหก็พลันเห็นว่าคนคนนี้คุ้นหน้า คุ้นตาอย่างยิ่ง! เมื่อมองอย่างละเอียด นี่… นี่มันประธานหวังคนนั้นไม่ใช่หรือ นี่คือคนดังเมืองหลวงเชียวนะ! นักธุรกิจเขาถึงกับ… มาหาหมอด้วยตัวเอง! คนแบบนี้ควรจะเชิญคนไปที่บ้านไม่ใช่หรือ ชา
