ขึ้น
การผ่าตัดแบบนี้พอดีพอดิบไม่ได้อยู่นอกเหนือขอบเขต แถมฉันก็เข้าใจ! มันสุดยอดหรือ? ไม่… ฉันแค่ทำไม่เป็นเท่านั้น ฉันภูมิใจแล้วหรือ?
เยว่เลี่ยงอยากปลอบตัวเองแต่ยิ่งมองก็ยิ่งอิจฉา เดิมทีนึกว่าเฉินชางขี่ม้ารับตำแหน่ง… นึกไม่ถึงว่าเขากลับเก่งกาจขนาดนี้!
ทันใดนั้นเยว่เลี่ยงก็พลันตกตะลึงในใจ เขาพลันนึกถึงเรื่องเมื่อสองสามวันก่อน เขาพบว่าตัวเองถูกหลอกแล้ว!
ที่แท้… จิ้งจอกเจ้าเล่ห์อวี่หย่งกังก็วางแผนไว้หมดแล้ว อาศัยโอกาสนี้ช่วยตัวเองบีบตัวเองออก ไม่ได้ใช้แรงเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นกำหนดคนหลังตัวเองออกไปไว้แล้ว!
อันนี้โง่จริงๆ!
เยว่เลี่ยงทอดถอนใจ ทำไมฉันถึงโง่ขนาดนี้นะ ถ้าตัวเองไม่ได้ทำผิดก็ยากที่จะไล่ตัวเองออก ผลคือ… ตัวเองถึงกับเป็นฝ่ายออกไปอย่างมั่นใจเองราวกับไอ้โง่อย่างไรอย่างนั้น!
ที่สำคัญคือยังคิดอย่างโง่เขลาลำพองว่า หลังตัวเองออกไป อวี่หย่งกังจะคิดว่าทีมศัลยกรรมประสาทของแผนกฉุกเฉินที่หกจะเหมือนมังกรไร้หัวไม่มีคนชี้นำจนนึกเสียใจภายหลัง จากนั้นตัวเองค่อยกลับมาอย่างยิ่งใหญ่!
ตอนนี้ดูท่าแล้ว… กลับมา? กลับมาบ้าอะไร ใครเขาต้องการนายนึกถึงตอนนั้นตัวเองจากมาอย่างมั่นใจ อยากจะกลับไปก็ยากแล้ว!
ที่สำคัญคือตัวตนของตัวเองยังอยู่ที่แผนกฉุกเฉินที่หก ไปศัลยกรรมประสาทแล้วก็นับเป็นแค่การโอนย้ายชั่วคราว สถานการณ์ทั่วไปในสถานการณ์แบบนี้ ตัวเองผ่าตัดเคสนี้ไปก็ไม่ได้รางวัล!
อย่างไรเสียคุณผ่าตัดศัลยกรรมประสา
