ยินดังนั้นก็อึ้งไปทันที เขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกทำให้ขายหน้า!
ในสายตาเขาวิธีตบหน้าที่ดีที่สุดไม่ใช่อะไรอื่น ก็คือการให้คุณทำงานเบ็ดเตล็ดที่ไม่สำคัญ!
ดังนั้นเยว่เลี่ยงเตรียมจะปฏิเสธ
“ผม…ผม…”
ตอนที่เยว่เลี่ยงกำลังจะปฏิเสธยังไม่ทันพูดจบ หูฉวนปังที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็รีบพูดขึ้น
“นี่หัวหน้าเยว่ไม่อยากสินะ งั้นผมทำเอง! ผมจะหยิบเครื่องมือให้ศาสตราจารย์เฉิน!”
พูดจบหูฉวนปังก็วิ่งมาอย่างมีความสุข!
บอกตามตรงเขาเห็นเยว่เลี่ยงถูกเลือกเป็น ‘คนถือแหนบ’ ก็ถอนหายใจเล็กน้อย
ถึงอย่างไรเขาก็อยากสังเกตการผ่าตัดในมุมมองที่หนึ่ง
อีกอย่างบทบาทถือเครื่องมือจึงจะเป็นมุมที่ดีที่สุด สบายที่สุด และเรียนรู้ได้ดีที่สุด!
แต่เฉินชางให้เยว่เลี่ยงทำ หูฉวนปังก็ไม่สะดวกพูดอะไร ที่ทำให้คนยินดีก็คือเยว่เลี่ยงกลับไม่อยากทำ!
นี่เป็นข่าวดี!
เขาดีใจที่ได้ยิน!
เยว่เลี่ยงเห็นดังนั้นก็ตาค้างแล้ว!
หัวหน้าหูนี่…คุณไม่รักษาหน้าหน่อยสักหน่อยหรือ เป็นพยาบาลส่งเครื่องมือให้เฉินชางเนี่ยนะ
เฉินชางเห็นดังนั้นก็อดส่ายหน้าทอดถอนใจไม่ได้ บอกตามตรงตอนแรกเฉินชางรู้สึกผิดที่เบียดหัวหน้าเยว่เลี่ยงออกไปอยู่บ้าง ดังนั้นจึงให้โอกาสเขาได้ดูการผ่าตัดดีๆ นึกไม่ถึงว่าเขากลับปฏิเสธ!
กลับคิดว่าตัวเองตั้งใจทำให้เขาอับอายงั้นหรือ เฉินชางอดอยากขำไม่ได้ เขาจำเป็นต้องทำให้คนอื่นอับอายด้วยหรือ มองหูฉวนปังคนเขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย!
บางครั้งยิ่งไร้ความสาม
