กคนมองเฉินซางที่เปี่ยมความมั่นใจอย่างค่อนข้างตะลึง!
เด็กเท่านั้นที่ต้องเลือกงั้นเหรอ ผู้ใหญ่ต้องเหมาหมดแน่นอนอยู่แล้ว… เทียบกับพวกเราแล้ว นายต่างหากที่เป็นเด็กน้อย!
คนสูงวัยกลุ่มหนึ่งมองหน้ากันเหลอหลา เห็นได้ชัดว่าทุกคนค่อนข้างงงที่จู่ๆ เฉินซางก็ทำวางท่าขึ้นมา ถ้าเหล่าหมาอยู่ที่นี่จะต้องรับมือได้เป็นอย่างดีแน่ ถึงขั้นที่คิดๆ ไปแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา แถมจะเรียนรู้เป็นแบบอย่างด้วย! แต่น่าเสียดายที่กลุ่มคนในตอนนี้ไม่ค่อยเข้าใจสไตล์ของเฉินซางเท่าไร
พวกเขาได้แต่สบตากัน อดเมาท์กันนิดหน่อยไม่ได้
“ฉันก็อยากเหมาหมดเหมือนกัน แต่ว่า…จะเป็นไปได้เหรอ”
“นั่นสิ แบ่งตับหนึ่งอันมาใช้กับผู้ใหญ่สองคน แม้แต่เหล่าอู๋ก็ยังไม่แน่ว่าจะทำได้เลย!”
“ใช่ ง่ายขนาดนั้นซะที่ไหน”
โจวหงกวงอดเอ่ยไม่ได้
“ลองดูเถอะ ถ้าเกิด…ถ้าเกิดว่าเป็นไปได้ล่ะ”
ถูกต้องแล้ว โจวหงกวงเชื่อมั่นในตัวเฉินซางอย่างเต็มที่ เทียบกับเหล่าหม่าแล้ว เขาขาดไปแค่กระบวนการคิดอันซับซ้อนเท่านั้น พอทุกคนได้ยินคำพูดของโจวหงกวงก็พยักหน้ารับ อันที่จริง ในวันนี้โจวหงกวงต่างหากที่เป็นหลักยึดเหนี่ยวยิ่งใหญ่ที่สุดของทุกคน แต่มองจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว เฮ้อ… ว่ากันไปตามขั้นตอนเถอะ!
ซุนเจี้ยนยังอยู่ในสภาวะหมดสติไร้ความมั่นคง ถึงอย่างไรสถานการณ์ก็ยังไม่คงที่ ถึงแม้ลีโวโดปา [1] จะช่วยฟื้นฟูการทำงานของระบบประสาทได้ แต่ก็ยังต้องผ่านกระบวนการอย่างหนึ่งอยู่ดี!
กา
