ินสมัยก่อน หุ้นส่วนของเฒ่าแก่หู”
“เดี๋ยวก่อน มีคนให้นาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ มูลค่าคงนับล้านหยวนเลย”
“รวยจริงๆ เลย!”
เมื่อเทียบกันแล้ว เฉินชางที่ฝั่งพี่หยางติดตามอยู่กลับธรรมดามาก เหมือนงานแต่งทั่วๆ ไป ไม่ได้มีของเวอร์วังอะไร
“หม่าเยว่ฮุย หนึ่งพันหยวน”
“เหอเฉิน หนึ่งพันหยวน”
ส่วนใหญ่เป็นหนึ่งพันหยวน ทำให้พี่หยางประหลาดใจเล็กน้อย
หรือว่า… มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า ธรรมดาเกินไปหรือเปล่า
หรือตอนแรกตนคิดมากเกินไป ความจริงรถพวกนั้นก็เป็นรถที่พวกเศรษฐีเอามาเป็นหน้าเป็นตาให้ขงเสียงหมิง
ทุกคนคิดได้แบบนี้ก็เข้าใจทันที
ความจริงเรื่องนี้เฉินชางย้ำเตือนกับทุกคนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าให้พวกเหล่าหม่าทำเสียบรรยากาศ
จึงจำกัดว่าเงินใส่ซองห้ามเกินหนึ่งพันหยวน
เพราะเงินใส่ซองของฝั่งเฉินชางแบ่งเป็นสามส่วน
ส่วนหนึ่งคือญาติพี่น้องและคนในหมู่บ้าน ส่วนหนึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานและอีกส่วนคือชาวต่างชาติ
ที่ต้องแบ่งเป็นสามส่วนก็เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย
ส่วนของชาวต่างชาติ ฉินเยว่หมิงเป็นคนรับผิดชอบและมีการเชิญล่ามมาด้วย
พี่หยางพลันเดินไปยังโซนสุดท้ายที่เป็นโซนของชาวต่างชาติด้วยความสงสัย
แต่ตอนนี้เอง เรื่องอันแปลกประหลาดได้เกิดขึ้น
“หม่าไรอันส์ หนึ่งพันดอลลาร์สหรัฐกับแกมมาไนฟ์ [1] หนึ่งเครื่อง”
หลังจากพี่หยางได้ยินก็อึ้งไปทันที มีคนอดแสดงความคิดเห็นว่าสุดยอดไม่ได้…
ถึงอย่างไรหนึ่งพันดอลลาร์สหรัฐก็เทียบเท่าเจ็ดพันหยวนแ
