ตรงนี้ เฉินชางอดส่ายหน้าไม่ได้ ควรทำอย่างไรดี
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณไม่เป็นไรนะ” เสียงของหมอในห้องถ่ายภาพรังสีดังขึ้นมาจากลำโพงเฉินชางเงยหน้ายิ้มบอก “ผมไม่เป็นไร!”อาบาเต๋เห็นดังนั้นก็พูดปลอบ “ศาสตราจารย์เฉิน ไม่ได้ก็ช่างเถอะ…”“คุณอย่าคิดมาก เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องปกติ ส่วนซีดิสก็ทำเพื่อประเทศชาติ…”
สิ้นเสียงของอาบาเต๋ เฉินชางพลันเบิกตากว้าง จริงด้วย!เขาพลันคิดว่าสำหรับซีดิสแล้ว การกระตุ้นที่รุนแรงที่สุดไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ แต่เป็นประเทศชาติ!หลังคิดชัดเจน เฉินชางก็รีบบอก “คุณอาบาเต๋ ผมอาจต้องการความช่วยเหลือจากคุณครับ!”อาบาเต๋ตกใจทันที “ผมหรือ?”
เฉินชางพยักหน้า “ถูกต้อง คุณนั่นแหละครับ! ผมต้องการให้คุณพูดคุยกับซีดิส”“ก็เหมือนกับคุยงาน กระทั่งพูดเรื่องที่พวกคุณลืมไปแล้ว หรือเรื่องระดับชาติ”“เป็นเรื่องที่ซีดิสสนใจได้ยิ่งดี!” อาบาเต๋ลังเลชั่วครูก่อนตอบ “โอเคครับ!”เลขานุการของอาบาเต๋หน้าเปลี่ยนสี “ท่านรองประธานาธิบดี ข้างในมีรังสี…”
ยังพูดไม่ทันจบ อาบาเต๋ก็พูดด้วยสีหน้าขึงขัง “ศาสตราจารย์เฉินชางก็รู้ว่ามีรังสียู่ข้างใน!”ระหว่างที่พูดเขาก็เดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล ทุกคนที่ข้างนอกเห็นอาบาเต๋เข้าไปก็ตกใจเล็กน้อย!ทำไมท่านรองประธานาธิบดีอาบาเต๋ต้องเข้าไปด้วยล่ะ?เฉินชางทำทามือให้หัวหน้าแผนกรังสีวิทยา จากนั้นพูดกับอาบาเต๋ “เริ่มได้แล้วครับ!”
อาบาเต๋ถอนหายใจยาวเหยียด “ซีดิส ผมเคยพูดว่ารอคุณกลับมาจะจ
