่อนเก่า… ตอนที่พูดถึงความพยายามของมาตุภูมิอาบาเต๋อดเจ็บปวดใจไม่ได้ เขาได้ยินว่ามีการตอบสนองทางรังสีวิทยาอาบาเต๋ก็หันไปมองเฉินชางอย่างตื่นเต้น “ศาสตราจารย์เฉิน! คุณต้องช่วยเขาให้ได้นะครับ!”เฉินชางก็พยักหน้าด้วยความยินดี “แน่นอนครับ!”
พูดจบ เขาไม่มีเวลาสนทนากับอาบาเต๋ แต่ตรงไปที่ห้องถ่ายภาพรังสีทุกคนเห็นประตูอัตโนมัติเปิดออกก็นึกว่าล้มเหลวแล้วแต่กลับพลันเห็นเฉินชางรีบไปที่ห้องถ่ายภาพรังสี หลังเขามา เฉินชางจ้องบนจอภาพเขาเหวี่ยงหมัดด้วยความตื่นเต้น! “เยี่ยมมาก! ได้ผลแล้ว!”
ถึงแม้การพูดนี้จะปลุกซีดิสขึ้นมาไม่ได้ แต่กลับค้นพบแล้วว่าผู้ป่วยมีปัญหาที่ตรงไหนในเมื่อมีการตอบสนองของเปลือกสมอง นี่แสดงว่าผู้ป่วยสภาพผักอาจมี‘ความสามารถในการตระหนักรู้โดยนัย’ ซ่อนอยู่ และการตอบสนองที่ถูกกระตุ้นก็ชี้ให้เห็นว่าผู้ป่วยจะฟื้นขึ้นมาจากสภาพผักได้หรือไม่ นี่อธิบายว่า คนไข้มีทางรอด!
หลังคิดเข้าใจแล้ว เฉินชางพลิกแผ่นฟิล์มไม่หยุด เปรียบเทียบอย่างละเอียด!แผ่นฟิล์มนี้ราวกับสัญญาณเติมเต็มแผนที่สี่มิติในดวงตาของเฉินชางไม่ขาดสายประกอบกับฟิล์มคลื่นไฟฟ้าสมอง ฟิล์มบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมองที่สัมพันธ์ต่อเหตุการณ์ กับ ฟิล์ม PET!เฉินชางพบตำแหน่งที่เสียหายในทันที! เขาตื่นเต้นยินดีขึ้นมา
ดูท่าตอนนี้เปลือกสมองของคนไข้ยังไม่ได้ตายแต่การตายของเนื้อเยื่อที่เกิดจากภาวะบาดเจ็บทางสมองขัดขวางการทำงานของเปลือกสมอง!สิ่งที่ต้องทำในตอนนี
