นเอง ฉันไม่ควรเยาะเย้ยเธอ ขอโทษนะ ขอโทษ…”
เฝ่ยไป๋ลู่ส่ายหัว เธอไม่ต้องการคำขอโทษจากเหอซูเจี๋ยและไม่ใช่เธอที่เหอซูเจี๋ยควรจะขอโทษ “คุณบอกว่าฉันกำลังโกหกและใส่ร้ายคุณงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นคุณกล้าให้ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดดูอัลบั้มรูปของตัวเองไหมล่ะ ถ้าคุณกล้า ฉันจะขอโทษเอง แต่ที่ไม่กล้า ก็เพราะอัลบั้มรูปนั้นเต็มไปด้วยหลักฐานเอาผิดอาชญากรรมของคุณ! ไหนจะคอมพิวเตอร์ที่มีคลิปและภาพถ่ายหลายร้อยกิกะไบต์ ซึ่งเป็นหลักฐานที่คุณสะสมมาตลอดหลายปีอีก”
ใบหน้าของเหอซูเจี๋ยซีดขาวราวกับกระดาษ
แฟนคลับของเขายังคงสนับสนุน และขอให้เขาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง
แต่ท่าทีของเหอซูเจี๋ยได้เผยถึงความรู้สึกที่แท้จริงแล้ว… เขาไม่กล้า!
แฟนคลับที่สนับสนุนเขาค่อย ๆ รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และมีความคิดประหลาดผุดขึ้นมาในใจพวกเขา สิ่งที่ไป๋ลู่พูดคงจะไม่ใช่ความจริงใช่ไหม?
เฝ่ยไป๋ลู่มองกล้องถ่ายทอดสด โดยหวังว่าในบรรดาคนนับแสนในห้องถ่ายทอดสดจะมีเจ้าของแมวแร็กดอลล์อยู่ “ถ้าใครรู้จักเจ้าของแมวแมวแร็กดอลล์ ที่แมวหายไปจากชุมชน X เมือง X ในเมืองเจียง โปรดแจ้งให้เขาทราบโดยเร็วที่สุด และโทรแจ้งตำรวจได้เลย ตอนนี้ร่างแมวแร็กดอลล์ยังแขวนอยู่ตรงระเบียงห้องเหอซูเจี๋ย เพราะเขายังไม่มีเวลาจัดการกับมัน”
ผู้คนนับแสนคนในห้องถ่ายทอดสดเกิดความสามัคคีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ถ้อยคำโจมตีและข้อกังขาเกี่ยวกับไป๋ลู่หายวับ และแทนที่ด้วยคำประณามกา
