บทที่ 640 ทุจริตในการสอบ
ถ้าจูชีไม่ได้ที่หนึ่งของอำเภอ หลิวเจี้ยนถงคงไม่กล้าคาดหวัง แต่ทุกคนมีอาจารย์คนเดียวกัน กระทั่งจูชียังสอบได้อันดับดีถึงเพียงนี้ เขาที่เป็นศิษย์พี่ซึ่งเข้าเรียนมาก่อนหลายปีจะไม่มีโอกาสสอบติดสิบอันดับแรกเลยหรือ?
คนที่สอบติดสิบอันดับแรกของการสอบเสี้ยนซื่อไม่ได้ตำแหน่ง ‘ซิ่วไฉ’ มาโดยปริยายก็จริง เป็นเพียงเกียรติยศอย่างหนึ่ง ถึงเวลาสอบฝู่ซื่อก็ยังคงต้องเข้าร่วมการสอบ*[1]
สิบอันดับแรกไม่มี ยี่สิบอันดับแรกไม่มี สามสิบอันดับแรกก็ยังไม่มีชื่อของเขา…
หัวใจของหลิวเจี้ยนถงเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง
ตึกตัก
ตึกตัก
เนื่องจากเขตการปกครองส่วนท้องถิ่นแต่ละแห่งมีขนาดไม่เท่ากัน จำนวนคนที่แต่ละเขตสามารถเปิดรับคัดเลือกจึงไม่เท่ากัน โดยจะขึ้นอยู่กับจำนวนประชากรในเขตการปกครองนั้น ๆ และภาษีที่เก็บได้
ไม่ว่าจะเป็นตำบลอันจิ่วหรือตำบลอี้คัง เมื่อเทียบกับเมืองหลวงหรือตำบลขนาดใหญ่ทางฝั่งเจียงหนาน*[2]แล้วมีขนาดเล็กกว่ามาก จำนวนคนที่สามารถรับได้ย่อมมีไม่มาก
การสอบเสี้ยนซื่อแต่ละครั้ง หากสามารถรับได้หกสิบกว่าคนก็ถือว่าไม่เลวมากแล้ว
เมื่อหลิวเจี้ยนถงไล่มองรายชื่อคนสอบผ่านลงไปเรื่อย ๆ โอกาสที่เขาจะสอบผ่านก็น้อยลงทุกที
อาจารย์เสินพาเสินกวงจี้เบียดเข้ามาดูประกาศรายชื่อผู้สอบผ่านด้วยเช่นกัน
ครั้นเห็นหลิวเจี้ยนถงยืนอยู่หน้าป้ายประกาศก็ถามอย่างใจร้อนว่า “เห็นชื่อของกวงจี้ไหม?”
“ไม่เห็น” น้ำเสียงของหลิ
