ศิษย์มาเข้าร่วมการสอบห้าคน มีเพียงจูชีกับหลิวเจี้ยนถงสองคนที่สอบผ่าน คนหนึ่งได้ที่หนึ่ง อีกคนได้ที่สุดท้าย
“ศิษย์พี่หลิว ท่านก็สอบติดเหมือนกัน? เยี่ยมไปเลย ข้าจะได้มีเพื่อนแล้ว ยินดีด้วยขอรับ!” ความคิดของจูชีไม่ซับซ้อน เมื่อได้ยินข่าวดีเช่นนี้ก็แสดงความยินดีกับหลิวเจี้ยนถงอย่างดีอกดีใจ
หลิวเจี้ยนถงมองใบหน้ายิ้มแย้มของอีกฝ่ายแล้วก็อดจะยิ้มตามไม่ได้ “ซุ่นเต๋อ ข้าสอบติดกับเจ้าสอบติดไม่เหมือนกันหรอกนะ”
“หา ไม่เหมือนกันตรงไหนขอรับ?” จูชีไม่เข้าใจ
อาจารย์เสินยิ้มตอบกับลูกศิษย์ “ย่อมไม่เหมือนกัน เจ้าได้ที่หนึ่งของการสอบเสี้ยนซื่อ ตามหลักแล้ว เจ้าถือว่าเป็นซิ่วไฉโดยไม่ต้องผ่านการสอบฝูซื่อและเยวี่ยนซื่อ”
จูชีกะพริบตาด้วยความไม่อยากเชื่อ “หมายความว่า ข้าเป็นซิ่วไฉแล้วหรือขอรับ?!”
ไม่น่าเชื่อ?!
เขาแค่อยากเป็นถงเซิง แต่ตอนนี้กลับได้เป็นซิ่วไฉแล้ว?!
เขาฝันไปใช่ไหม?
จูชีที่ยังเชื่อไม่ลงรีบบอกให้จูซานหยิกตัวเองทันที
จูซานหยิกตัวเองหนึ่งที
“ทำไมไม่เจ็บเลยล่ะ?” จูชีสงสัย “เป็นความฝันจริง ๆ ด้วย ข้าว่าแล้วเชียว จะมีเรื่องดีแบบนี้ได้อย่างไร…”
“ซี้ด…” จูซานสูดลมหายใจอย่างเจ็บปวดแล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้หยิกเจ้า ข้าหยิกตัวเองต่างหาก”
จูชีรีบเป่าให้อีกฝ่าย
อาจารย์เสินเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา
แต่ใครก็ตามที่ได้ยินข่าวดีเช่นนี้ก็คงต้องตกใจเป็นธรรมดาไม่ใช่หรือ?
ตอนแรกเขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าตนเองจะมีลูกศิษย์ท
