ลบไปแปดชั่วโมง ฟื้นขึ้นมาตั้งแต่หกชั่วโมงแรก
ฉีหนานยิ้มพูด
“ศาสตราจารย์จู เราเจอกันตรงกลาง สองวันได้ไหมครับ อีกสองวัน ผมให้คุณกลับห้องเดิม”
ผู้เฒ่าเงียบ ฉีหนานพูดต่อว่า
“เดี๋ยวผมให้พวกเขาอนุญาตให้เอาคอมพิวเตอร์ของคุณเข้ามาได้!”
ผู้เฒ่าจูได้ยินแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“จริงเหรอ”
ฉีหนานพยักหน้า
“จริงครับ ผมรับปากคุณ แต่สองวันนี้คุณจะต้องเชื่อฟังเรา ห้ามกลับไป”
ผู้เฒ่าได้ยินแล้วดีใจขึ้นมาทันที คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นเป็นของรักของหวงของเขาเชียว! ในนั้นเต็มไปด้วยเทคนิคสำคัญๆ และการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ทั้งชีวิตของเขา รวมถึงวิทยานิพนธ์จบการศึกษาของพวกลูกศิษย์ เป็นสิ่งที่เขารวบรวมมาทั้งชีวิต ที่สำคัญที่สุดคือ มีคอมพิวเตอร์เขาก็จะทำงานได้แล้ว จูเหอเชี่ยคิดถึงตรงนี้ก็ตัดสินใจประนีประนอม!
หลังจากแอดมิตที่โรงพยาบาล ฉีหนานกลัวว่าเขาจะเอาแต่ทำงาน จึงเอาคอมพิวเตอร์ของผู้เฒ่าไปให้ผู้ช่วยของผู้เฒ่าเก็บไว้ ตั้งนานกว่าจะเกลี้ยกล่อมผู้เฒ่าจูได้ ในที่สุดวิสัญญีแพทย์ก็อดถามคำถามที่อยากถามที่สุดจนได้!
“ศาสตราจารย์จู คุณโดนวางยาสลบ แต่แค่แป๊บเดียวก็ฟื้นแล้ว เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้เหรอ”
ทุกคนรอบข้างต่างจ้องผู้เฒ่า ผู้เฒ่าหน้าแดง
“เราเคยฝึกมาทั้งนั้น…”
ทันใดนั้น คำพูดหนึ่งทำให้ทุกคนงุนงง! เรื่องแบบนี้ฝึกได้ด้วยหรือ ผู้เฒ่าลังเลครู่หนึ่ง กำลังคิดว่าเล่าได้ไหม อาจจะเพราะคิดว่าไม่เป็นไร จึงพูดว่า
“ช่วงนั้นเ
