ยิ้ม ทำให้ทุกคนรู้สึกดีมาก!
ทว่าเนื้องอกหลอดเลือดที่นูนขึ้นมาตรงบั้นท้าย ทำให้เหมือน… สัตว์ประหลาดที่น่ากลัวอย่างไรอย่างนั้น ถึงขั้นที่สายตาของเฉินชางจับจังหวะการเต้นของซาโคมานั่นได้
ฉีหนานเห็นท่าทางของผู้อาวุโสก็อดพูดไม่ได้
“เอาเถอะครับ อาจารย์จู ไม่เป็นไรหรอกครับ”
ระหว่างที่พูด ฉีหนานก็พยุงศาสตราจารย์จูขึ้นไปนอนบนเตียง
“มาครับ เราเชิญผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งมา ให้เขาดูอาการของคุณหน่อยนะครับ”
ศาสตราจารย์จูพยักหน้าพร้อมเสียงหัวเราะฮ่าๆ
เหมือนว่ารอยยิ้มได้ประทับอยู่บนใบหน้าของศาสตราจารย์จูตลอดเวลาอย่างไรอย่างนั้น
ซาโคมาใหญ่มาก ถึงขั้นมองเห็นรูปร่างของหลอดเลือดสีแดงสดได้
เฉินชางเห็นแล้วตื่นเต้นเล็กน้อย!
ศาสตราจารย์จูทั้งนอนราบและเดินไขว้ได้ เพราะจะมีเลือดออกได้ตลอดเวลา
ศาสตราจารย์จูไม่ได้ใส่กางเกง ฉีหนานให้ทุกคนออกไปก่อน ในห้องเหลือเพียงแค่เฉินชาง ฉีหนานและหลิวจื้อโจว
ในบรรดาพวกเขา คนหนึ่งเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหลอดเลือด อีกคนเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจ
ศาสตราจารย์จูเห็นแบบนี้ก็ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“พวกคุณนะ หัวโบราณ ผมยังไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย พวกคุณสนใจทำไม ฉวยโอกาสตอนที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ให้คนหนุ่มสาวพวกนั้นได้เปิดหูเปิดตาสักหน่อย ศาสตราจารย์เฉินเด็กจังเลยนะ! ตั้งใจทำให้ดี ต่อไป… ต้องเสียสละเพื่อประเทศชาติ”
ไม่รู้ทำไม เฉินชางถึงรู้สึกว่าคำพูดที่ปกติฟังแล้วรู้สึกโบราณ ถึงขั้นน่าขำ วัน
