จไม่ได้
เขาต่อสู้เพื่อประเทศชาติมาทั้งชีวิต ในบั้นปลายชีวิตประเทศชาติควรปกป้องเขา
หลังจากกินข้าวเสร็จ โทรศัพท์ของเฉาอวี่ดังขึ้น
หลังจากวางสาย เฉาอวี่พูดกับเฉินชางว่า
“ศาสตราจารย์จูอยากพบคุณเป็นการส่วนตัว”
เฉินชางอึ้ง
“ผมเหรอครับ”
หลังจากไปถึงห้องคนไข้ ศาสตราจารย์จูก็ยังยืนอยู่เหมือนครั้งแรกที่เฉินชางเจอเขา
หลังจากทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก็ได้คุยกันเรื่อยเปื่อย
ศาสตราจารย์จูดูใจลอยเล็กน้อย จู่ๆ ก็พูดว่า
“ศาสตราจารย์เฉิน… ผมอยากอยู่ต่ออีกหนึ่งปีครับ”
เฉินชางอึ้ง
“หนึ่งปีเหรอครับ”
ศาสตราจารย์จูพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ผม… ยังไม่พร้อมที่จะตาย”
ตอนที่พูดคำว่าตาย ศาสตราจารย์จูพูดอย่างใจเย็นมาก
สิ่งที่เหมือนกับคนส่วนใหญ่คือ เมื่อเผชิญกับความตาย ทุกคนต่างยังไม่ได้เตรียมความพร้อม
ศาสตราจารย์จูพูดต่อว่า
“ผมยังมีบางอย่างที่ยังไม่ได้มอบให้กับประเทศชาติ การวิจัยสุดท้ายกำลังจะรู้ผลลัพธ์แล้ว”
ศาสตราจารย์จูเสียใจเล็กน้อย
“ให้เวลาผมอีกหนึ่งปี ผมจะต้องได้ผลลัพธ์ของการวิจัยอย่างแน่นอน! ผม… ยังไม่อยากจากไปง่ายๆ แบบนี้!”
ศาสตราจารย์จูพูดไปพูดมาเสียงก็ทุ้มต่ำลง
ชายชราที่ไม่ว่าเจอใครก็มีแต่รอยยิ้ม ชั่วขณะนี้กลับน้ำตาคลอ
สิ่งเดียวที่เขาอาลัยอาวรณ์กลับเป็นการ… มอบผลลัพธ์การทดลองสุดท้ายให้กับประเทศชาติ!
