ไปเลย!
“ไม่เป็นไรครับๆ แค่แผลถลอก”
เฉินชางพูดจบยังอุตส่าห์เคลื่อนไหวนิ้วมือให้ดู
เสี้ยวรุ่นฟางเรียกเฉินชางมาที่ห้องทำงาน
“คุณนะคุณ โตป่านนี้แล้ว ต่อไปห้ามใจร้อนแบบนี้อีกนะ!” เสี้ยวรุ่นฟางมองเฉินชางพร้อมยิ้มพูด
เฉินชางยิ้มอย่างอึดอัด “รู้แล้วครับ หัวหน้าเสี้ยว ขอบคุณครับ”
เสี้ยวรุ่นฟางพูดต่อว่า “ผู้นำอนุมัติแล้ว ตัดสินใจจะค่อยๆ เบิกเงินสองพันล้านภายในเวลาสามปี ตั้งใจทำให้ดี จริงสิ ต่อไป…ดูแลตัวเองให้ดี คุณไม่ใช่ชายหนุ่มธรรมดาอีกต่อไปแล้ว หากมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ โครงการกว่าสองพันล้านของเราจะสูญเปล่า”
หลังจากทั้งสองพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย เฉินชางก็เตรียมจะกลับ
ตอนนี้เอง จู่ๆ เฉาอวี่ก็โทรเข้ามา
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณอยู่ไหน”
เฉินชางอึ้ง “รัฐมนตรีเฉา ผมอยู่กระทรวงสาธารณสุข หัวหน้าเสี้ยวก็อยู่ที่นี่ด้วยครับ”
เฉาอวี่อึ้งไปทันที แต่ไม่ได้ถามว่าเพราะอะไร “ผมไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”
เฉาอวี่พูดจบก็ไม่ได้ถามอย่างอื่น วางสายไปเลย
ไม่นาน เฉาอวี่ก็รีบเข้าห้องทำงานมา โดยมีผู้ช่วยตามมาด้วย
“ศาสตราจารย์เฉิน ในที่สุดคุณก็กลับประเทศแล้ว!”
เฉาอวี่โผกอดเฉินชางด้วยความดีใจ
เฉินชางอึ้ง “เกิดอะไรขึ้นครับ รัฐมนตรีเฉา”
เฉาอวี่กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง จู่ๆ ก็เห็นว่าบนมือของเฉินชางมีผ้าก๊อซพันอยู่ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“มือ…มือคุณเป็นอะไร”
เฉินชางยังไม่ทันตอบ เสี้ยวรุ่นฟางก็เอาคลิปวิดีโอให้เฉาอวี่ดู
“คุณลองดูแล้วจะรู้เอง
