องก็เกิดขึ้นคนคนหนึ่งแขวนเหรียญรางวัลเจ็ดเหรียญก็ถือว่าลำบากไม่น้อย!ยิ่งไปกว่านั้นคือ กางเกียรติบัตรทั้งเจ็ดในมือออกไม่ได้!นี่เป็นเรื่องที่ยากลำบากมากจริงๆตอนนี้เอง ไรอันส์หันมองเฉินชางพร้อมยิ้มพูด “ศาสตราจารย์เฉิน ในฐานะที่ได้รับอันดับหนึ่งถึงเจ็ด คุณมีความรู้สึกอย่างไรครับ”เฉินชางพิจารณาอย่างจริงจังแล้วถอนหายใจกับทุกคนในงาน “ความจริงก็ลำบากมากครับ
ทุกคนได้ยินแล้วพยักหน้าทันที “จริงครับ จะไม่ลำบากได้อย่างไร!”“หนึ่งนาทีบนเวที สิบปีที่ฝึกซ้อม”“ที่แท้ศาสตราจารย์เฉินก็เป็นคนขยันคนหนึ่ง ผมคิดว่าเป็นพรสวรรค์เสียอีก”“คุณคิดมากไปแล้ว ความสำเร็จไม่มีเรื่องบังเอิญ คุณดู แม้แต่ศาสตราจารย์เฉินยังรู้สึกลำบาก!”
แต่ … หลังจากเฉินชางพูดประโยคแรกจบก็รีบพูดว่า “ความจริง ผมไม่คิดเลยว่าการแขวนเหรียญรางวัลเจ็ดเหรียญและถือเกียรติบัตรเจ็ดใบจะเหนื่อยและลำบากขนาดนี้!”ทุกคนในงานได้ยินแบบนี้ก็เกือบกระอักเลือด!พวกเมิ่งขีได้ยินประโยคนี้ก็มืนงงไปหมด เจ้าหมาเฉิน! คุณเป็นคนดีหน่อยได้ไหมคนอื่นๆ ได้ยินแบบนี้ก็กระดุกมุมปาก!ศาสตราจารย์เฉิน คุณทำเกินไปแล้ว!คุณทำแบบนี้จะไม่มีคนคบนะ!เฉินชางเห็นว่าทุกคนเหมือนจะเข้าใจได้ถึงความเจ็บปวดของตนเองก็พูดอย่างจริงจัง “ในโอกาสนี้ ผมขออนุญาตให้คำแนะนำทุกคนข้อหนึ่ง!”ทุกคนได้ยินแบบนี้ก็รีบตั้งใจฟังขึ้นมามีคำแนะนำงั้นหรือเห็นแก่ที่คุณสำนึกผิดอย่างจริงใจ เราจะให้อภัยคุณเฉินชางพูดอย่าง
