ช่วงบ่ายค่อนข้างลากยาว
และทุกคนก็ไม่ได้มีเวลามากเท่าพวกเมิ่งซีในช่วงเช้าด้วย
มีคิวเรียงต่อกันแน่น ทำให้ทุกคนมีเวลาคนละประมาณสามสิบนาทีเท่านั้น
แต่ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ จะใช้เนื้อหาอย่างไรให้ดึงดูดความสนใจคนได้ภายในสามสิบนาที นี่เป็นเรื่องที่ยากมาก
โดยทั่วไปแล้วแล้วในแต่ละด้านจะมีนำเสนอเนื้อหาที่โดดเด่นอย่างหนึ่งออกมา
แต่ก็มีการโต้แย้งกันอย่างดุเดือดอย่างไม่อาจเลี่ยงได้
คนแรกในช่วงบ่ายไม่ใช่ใครอื่น เป็นเหอจื้อเชียน!
เมื่อเหอจื้อเชียนก้าวขึ้นเวทีก็ได้รับเสียงปรบมือเร่าร้อนจากคนด้านล่าง!
ไม่ใช่เพราะหัวข้อของเขาน่าสนใจ!
แต่เป็นเพราะเขามาจากทีมของเฉินชาง!
หรือว่า…
นี่ก็เป็นผลงานการผลิตของเฉินชางเหมือนกัน
เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!
เหอจื้อเชียนเปิดสไลด์ขึ้นตามรูปแบบทั่วไป ทุกคนมองเห็นคำว่า ‘เฉินชาง’ เด่นสะดุดตาอยู่บนจอ!
ด้านล่างอักษรจีนก็คือชื่อภาษาอังกฤษ
ทุกคนพยายามจดจำอักษรจีนสองตัวนี้ไว้
เนื่องจากชื่อนี้ดูเหมือนจะแรงดึงดูดมหาศาล
เนื้อหาของเหอจื้อเชียนคือ ‘เทคนิคและการประยุกต์ใช้ขดลวดงวงช้าง’
จนถึงตอนนี้ขดลวดงวงช้างก็ยังไม่ออกสู่ท้องตลาด!
แต่คนในสายศัลยกรรมหัวใจ ใครบ้างจะไม่ทราบเรื่องงานมหกรรมที
