ในใจจางจื้อเผิงเต้นตึกตักๆ อย่างผิดหวัง!
ยังสะเทือนใจยิ่งกว่ารักแรกเสียอีก!
เขารู้สึกว่าความสามารถในการรับได้ในใจของตัวเองยังพอไหว ไม่งั้นก็คงไม่มาอยู่แผนกประสาทวิทยาแล้ว
แต่ว่า…
เขาพบว่าตัวเองมีสภาพจิตใจดีเพราะยังไม่เคยเจอศาสตราจารย์เฉินมาก่อน!
เจ้าหมอนี่ไม่ได้สภาพจิตดีแล้ว
นี่มันสภาพจิตระเบิดแล้วชัดๆ!
เจาะรูตรงๆ โดยไม่ใช้เครื่องกำหนดสามมิติ ศาสตราจารย์เฉินเป็นคนกล้าหาญจริงๆ!
นึกเชื่อมโยงที่เฉินชางก็เหมือนวินิจฉัยสมองเลื่อนโดยไม่ต้องดูแผ่นฟิล์ม ทันใดนั้นจางจื้อเผิงก็โล่งใจ
หรือว่า…
ศาสตราจารย์เฉินเรียนประสาทวิทยาคนละเล่มกับเขา
เป็นไปได้สูง!
บนตัวของศาสตราจารย์เฉินเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความดิบเถื่อน
ทำให้จางจื้อเผิงที่เรียนระบบปกติมาได้แต่ทอดถอนใจ!
มองสองรูที่เฉินชางเจาะ จางจื้อเผิงก็ยอมแพ้การกอบกู้ของตัวเอง
ช่างเถอะๆ!
ไม่ว่ารูไหน ลดความดันได้ก็พอแล้ว
หมอวิสัญญีก็มองจางจื้อเผิงด้วยสีหน้างุนงง แล้วมองเฉินชางอย่างกังวลเล็กน้อย “ศาสตราจารย์เฉิน เริ่มเลยไหมครับ”
เฉินชางพยักหน้า “ลำบากคุณแล้ว!”
วิสัญญีแพทย์ยังค่อนข้างรู้จักเฉินชางที่เป็นคนดังของห้องผ่าตัด
แต่กลับเพิ่งเคยติดต่อเป็นครั้งแรก
อย่างที่คิดจร
