ตอนที่ซุยจี๋เซิ่งเอ่ยถาม เขาถามพร้อมรอยยิ้ม
เฉินชางมองเขา เอ่ยปลอบ “โรคนี้พบได้ยากมากครับ! จนถึงตอนนี้ทั่วโลกพบยังไม่ถึงสี่สิบรายครับ!”
ซุยจี๋เซิ่งตะลึงไปทันที!
ยายแก่บ้าคนนี้ของเขาเป็นปกติดีทุกอย่าง เอะอะโวยวายเดินเหินคล่องมาชั่วชีวิต ดันกลายเป็นโรคร้ายหายากงั้นเหรอ
ทั้งโลกพบไม่ถึงสี่สิบคน หวยดันมาออกที่เธอได้!
ซุยจี๋เซิ่งตกใจมากจริงๆ!
ถึงแม้ยายแก่บ้าบอคนนี้จะชอบโวยวาย เป็นชาวบ้านไร้การศึกษา เทียบกับสาวสังคมในเมืองที่แต่งตัวเต้นรำมีรสนิยมไม่ได้!
แต่ว่า…ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พอไม่ได้กินบะหมี่ฝีมือเธอมาสามวันก็ไม่ค่อยชินอยู่บ้าง
ซุยจี๋เซิ่งบ่นพึมพำ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม บ่นไปว่า “ยายแก่คนนี้เป็นโรค หน้าตาก็ไม่ได้หาตัวจับยากอะไร ดันเป็นโรคหายากไปซะได้!”
ซุยจี๋เซิ่งดูค่อนข้างหม่นหมองลงไปเล็กน้อย
เขาถอนหายใจ “ถ้างั้น…ศาสตราจารย์เฉินรักษาได้ไหมครับ
เฉินชางมองเห็นชายชราเป็นแบบนี้ก็อดพูดไม่ได้ “มีหวังในการรักษามากเลยครับ!”
พอได้ยินคำพูดนี้ ชายชราถึงได้โล่งใจ “รบกวนคุณด้วยนะครับ ศาสตราจารย์เฉิน! คุณช่วยเธอทีเถอะนะครับ ลำบากด้วยกันมาทั้งชีวิตแล้ว ไม่ง่ายเลยกว่าลูกจะได้ดีมีอนาคต ที่มาเมืองหล ลวง
