”
เฉินชางพยักหน้า
โจวหงกวงอดชูนิ้วโป้งให้เฉินชางไม่ได้ “เก่งมากจริงๆ! คุณมาเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ไหมครับ ผมไม่เป็นแล้ว”
เฉินชางเหลือบมองโจวหงกวงแวบหนึ่งพร้อมเผยรอยยิ้ม “ผมไม่ว่างครับ”
คำพูดนี้ดูเหมือนล้อเล่น แต่ทุกคนกลับไม่คิดว่าเป็นการล้อเล่น กลับรู้สึกว่า…เฉินชางคงไม่ได้จริงจังหรอกนะ
เหอจื้อเชียนรู้สึกว่าเป็นไปได้!
เพราะเฉินชางงานยุ่งมากจริงๆ มีเวลามาคัดเลือกสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ สู้เอาเวลาไปแข่งชิงโนเบลอะวอร์ด ลาสเกอร์อะวอร์ดไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าไม่ได้จริงๆ รางวัลทางการแพทย์อู๋เจียผิงก็ ยังดีกว่า
แน่นอนว่า ผู้ยิ่งใหญ่อย่างอาจารย์เฉิน ไม่สนใจเรื่องชื่อเสียงอยู่แล้ว ถ้ามีเวลาเอาไปคิดค้นวิธีการผ่าตัดใหม่ๆ ดีกว่า
เฮ้อ…
เขางานยุ่งเกินไป
โจวหงกวงเห็นแบบนี้ก็อดยิ้มอึดอัดไม่ได้ แต่กลับสะเทือนใจเล็กน้อย
ส่วนเลี่ยวเจียกลับส่ายหน้า เธอคิดว่าเฉินชางกำลังคุยโวโอ้อวด
ใครจะไม่อยากเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์
เกียรติยศตลอดชีวิต หลักประกันฐานะทางวิชาการ ใครจะไม่อยากได้
ทว่าเฉินชางไม่สนใจว่าจะได้เป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์หรือไม่
สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือผ่าตัดคนไข้เคสนี้ให้สำเร็จ
การที่ช่องท้องไม่มีการอุดตันไม่ได้หมายความว่า
