หลังจากเลี่ยวเจียมาถึงโรงพยาบาล เหอจื้อเชียนได้ส่งหมอหนุ่มคนหนึ่งลงไปรับ
“สวัสดีครับหมอเลี่ยว หัวหน้าให้ส่งไปที่ห้องผ่าตัดโดยตรงเลยครับ!”
เลี่ยวเจียยิ้ม “ได้ค่ะ ฉันไปส่งให้”
ระหว่างทางเลี่ยวเจียอดพูดไม่ได้ “หัวหน้าพวกคุณเก่งจริงๆ เลย ตับนี้สิบหกชั่วโมงแล้วยังจะกล้าใช้!”
“เฮ้อ! ไม่ทำก็ไม่ได้ คนไข้กำลังจะไม่รอดแล้ว!” หมอหนุ่มเล่าสถานการณ์ของคนไข้ “คนไข้รอดมาได้ถือว่าไม่ง่ายเลย”
เลี่ยวเจียเรื่องของหวังต้งแล้วส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
เรื่องแบบนี้เจอบ่อยมาก แต่ทุกครั้งที่ได้ยินก็ยังอดเศร้าไม่ได้
ที่แท้หัวหน้าเหอก็จนหนทางแล้ว
นี่สินะที่เรียกว่ารักษาม้าตายเหมือนม้าเป็น[1]
รอดก็ถือว่าเป็นโชคชะตา
ไม่รอดก็ถือเป็นหน้าที่งั้นหรือ
ทั้งสองไม่ได้คุยกันต่อ เดินไปที่ห้องผ่าตัดโดยตรง
หลังจากไปถึงห้องผ่าตัด เลี่ยวเจียยื่นกล่องเก็บอุณหภูมิให้แล้วเซ็นชื่อ
เหอจื้อเชียนเป็นพวกทำอะไรตรงไปตรงมา ทั้งการต้อนรับและรับของก็เป็นไปอย่างสบายๆ ไม่คิดมีเรื่องกับใคร
“ขอตับหน่อยครับ”
ตอนที่เลี่ยวเจียเซ็นชื่ออยู่นั่นเอง เสียงของเฉินชางดังขึ้น
เลี่ยวเจียรู้สึกคุ้นเสียง พอหันมองจึงเป็นว่าเฉินชางกำลังใส่ถุงมือ
เลี่ยวเจียอึ้งไปท
