ี้ สวีฉู่ไท่อดยกนิ้วให้เจียวหลิงไม่ได้!
“ยอดไปเลยสหายเจียวหลิง ครั้งนี้ฉันสวีฉู่ไท่ยอมรับในตัวนายจริงๆ วันนี้นายคงพาคนไปบังคับเอาตัวเฉินชางมาด้วยสินะ จุ๊ๆ…”
พอเห็นสวีฉู่ไท่เอ่ยด้วยน้ำเสียวหยอกล้อ
เจียวหลิงก็หน้าแดงขึ้นมาแล้วเช่นกัน
พูดกันตามตรง วันนี้เขาตัดสินใจแล้วจริงๆ ว่าจะต้องพาตัวเฉินชางมาช่วยงานให้ได้ แต่ก็เป็นการไปขอร้องมาเท่านั้น
แต่พอได้ยินน้ำเสียงของสวีฉู่ไท่แล้ว เจียวหลิงเอ่ยยิ้มเยาะด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฮ่า! ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับศาสตราจารย์เฉิน จำเป็นต้องบังคับมาเสียที่ไหน”
สวีฉู่ไท่เห็นเจียวหลิงคุยโม้หน้าตาเฉยก็เอ่ยว่า “งั้นเหรอ ถ้างั้นวันหลังช่วยพาศาสตราจารย์เฉินไปตรวจสุขภาพให้แม่ฉันทีได้ไหม จะช่วยฉันได้หรือเปล่า”
เจียวหลิงหัวเราะฮ่าๆ “นี่มันคนละเรื่องกัน เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวต้องแบ่งแยกกันให้ชัดเจน ตัวนายสวีฉู่ไท่เป็นรองหัวหน้าเขต นายจะใช้อำนาจเพื่อเรื่องส่วนตัวไม่ได้!
สวีฉู่ไท่กลอกตา “เวรเถอะ เลิกปรักปรำฉันได้แล้ว”
“ไม่สนิทก็บอกว่าไม่สนิทสิ จะโม้ทำพระแสงอะไร! คิดว่าฉันไม่รู้จักนายหรือไง”
เจียวหลิงหงุดหงิด “ฉันมันทำไม เจอกันบ่อยเข้าก็สนิทกันไปเองไม่ใช่เหรอ ฉันพูด
