างก็เดินเข้ามาแล้วเช่นกัน เธอมองเฉินชางพลางเอ่ยยิ้มๆ ว่า “ลำบากคุณแล้ว”
ทุกคนที่รายล้อมอยู่มองเห็นว่าสองรัฐมนตรีให้ความชื่นชมเฉินชางขนาดนี้ก็แสดงสีหน้าอิจฉาออกมา
มีรถตู้เตรียมรออยู่ด้านนอกแล้ว
ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว
หลังจากทั้งสองพูดคุยตามมารยาทกันอยู่พักหนึ่ง จู่ๆ เสี้ยวรุ่นฟางก็เอ่ยกับเฉินชางว่า “รีบนอนให้เร็วเข้าล่ะ ช่วงเที่ยงพรุ่งนี้ฉันจะส่งคนมารับคุณ พาคุณไปพบใครบางคน”
เฉินชางตะลึงไปทันที เมื่อมองเห็นรอยยิ้มมีเลศนัยของเสี้ยวรุ่นฟาง เฉินชางก็ค่อนข้างสงสัยขึ้นมาเช่นกัน
รถตู้จอดที่ปากทางเข้าชุมชน
เฉินชางเพิ่งจะเดินถึงชั้นล่าง ฉินเยว่ลงมารอเฉินชางอยู่ที่ชั้นล่างแล้ว
หลังจากมองเห็นเฉินชาง ฉินเยว่วิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น โผเข้ากอด!
“ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ว!”
เฉินชางยิ้มให้ มองฉินเยว่ที่เกาะอยู่บนร่างตนราวกับหมีโคอาล่า จู่ๆ ก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมา
ต่อให้เป็นโรงแรมหรูหรางดงามแปดดาวก็ไม่อบอุ่นผ่อนคลายเท่าบ้านตัวเอง
โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของคนรัก จู่ๆ เฉินชางก็คิดว่าขอแค่ได้อยู่ด้วยกัน ทำอะไรก็มีความสุขทั้งนั้น
หลังจากกลับไปถึงห้องพัก เฉินชางได้กลิ่นหอมที่โชยมาเตะจมูก
เฉินชางมองอาห
