ดี้การ์ดมาด้วย!”
เฉินชางอดหัวเราะไม่ได้
หลังกลับถึงโรงแรม มือถือก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นทันที
เฉินชางมองเบอร์ที่โชว์ เป็นผู้อำนวยการเสี้ยว
“สวัสดีครับ ผู้อำนวยการเสี้ยว” เฉินชางยิ้ม
เฉินชางพูดยังไม่ทันจบดีก็ได้ยินเสียงผู้อำนวยการเสี้ยวเอ่ยอย่างค่อนข้างร้อนรนถึงขั้นที่ตื่นต้นลนลานว่า “ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก! สุดยอดไปเลย!
ศาสตราจารย์เฉิน ทำได้ดีมาก ครั้งนี้คุณสร้างชื่อเสียงให้ประเทศแล้ว!
หลังจากคุณกลับมา พวกเราจะเลี้ยงดูปูเสื่อคุณอย่างดี จัดงานเลี้ยงฉลองให้
ประเทศชาติภูมิในในตัวคุณ!”
เสี้ยวรุ่นฟางดีใจจริงๆ น้ำเสียงรื่นเริง ไม่ได้พูดจาสงวนท่าทีเหมือนที่ผ่านมา แถมยังรับรู้ได้ว่าค่อนข้างตื่นเต้นด้วย
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว!
ตัวเธอในฐานะผู้รับผิดชอบกระทรวงสาธารณะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดที่เป็นประโยชน์ต่อความก้าวหน้าของวงการแพทย์ภายในประเทศก็ควรให้การสนับสนุนเต็มที่!
ไม่ว่าใครก็ตามที่ผลักดันการแพทย์ของชาติได้ ล้วนสมควรได้รับการผลักดันและคุ้มครอง!
ตัวเธอในอดีตช่าง…
เฮ้อ!
ส่วนเฉินชางก็มีศักยภาพ มีอนาคต เป็นคนที่มีความสามารถขนาดนี้ แทนที่ตนจะให้การปกป้อง กลับไปช่วยเหลือพวกถานเจิ้งหยางเสียได้
พอย้อนนึกถึงคำพูดของท่านผู้นำแล้ว
