ม่แน่ว่าจะยอมลดทิฐิลงมาได้
เฉินชางเห็นทั้งสองมีท่าทางตกใจก็อดยิ้มไม่ได้ “ตกใจอะไรกันครับ ไปเถอะ ไปเก็บของเตรียมกลับบ้านกัน!“
ทั้งสองรีบพยักหน้าให้
พูดกันตามตรง มาอาหรับครั้งนี้ทำให้ทุกคนได้เปิดโลกมาก
แถมยังรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมากด้วย!
เพราะพวกเขาได้เห็นฉากที่ธงชาติจีนถูกชักขึ้นบนสุดในใจกลางงานกับตาตัวเอง อยู่บนจุดสูงสุด สีแดงสดใสที่สุด ปลิวสะบัดสง่างาม
อวี๋อีอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “ศาสตราจารย์เฉิน ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสแบบนี้อีก พาฉันไปด้วยนะคะ
ความรู้สึกแบบนี้มันยอดเยี่ยมเหลือเกิน!”
