วี๋อวีทอดถอนใจหนึ่งเสียง
“มาอีกทีครั้งหน้า ฉันจะต้องพักที่นี่ให้ได้!”
เจี่ยงจิ้งอวี่อดหัวเราะหึๆ ไม่ได้ “เธอต้องหาสามีอย่างศาสตราจารย์ แต่…เธอหมดโอกาสแล้ว”
อวี๋อวีกลอกตาทันที!
เจิ้งกั๋วถานก็เตรียมรถแล้ว
ยังคงเป็นรถลีมูซีนยาวสีดำ
แต่เวลานี้รถอัลพาร์ดคันหนึ่งมาจอดลงด้านข้าง
ประตูรถเปิดออกช้าๆ เมิ่นหวั่นหรงเดินลงมาจากข้างใน
มองเจิ้งกั๋วถานกับเฉินชาง เธอยิ้มบอก “ประธานเจิ้ง ศาสตราจารย์เฉิน สะดวกคุยกันสักหน่อยไหมคะ”
เจิ้งกั๋วถานมองเมิ่งหวั่นหรงก่อนหันมองเฉินชาง
เฉินชางยิ้มบอก “พวกคุณกลับไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวผมกลับไป”
เจี่ยงจิ้งอวี่พยักหน้าพาผู้ช่วยกับเลขาจากไป ทิ้งบอดี้การ์ดสองคนคอยติดตามด้านหลังเฉินชาง
เจิ้งกั๋วถานมองสองคนนี้ อดชะงักเล็กน้อยไม่ได้
เขาก็พกบอดี้การ์ด แต่ว่า…เทียบกับสองคนนั้น บอดี้การ์ดของเขาด้อยกว่าชัดเจน
เพราะบอดี้การ์ดสองคนที่ด้านข้างเฉินชาง เหมือนจะแผ่รังสีสังหารรางๆ ออกมาจากตัว!
