อวี๋อวีเห็นเฉินชางลงมาก็รีบวิ่งเข้ามาหา
เขามองเฉินชางด้วยใบหน้าร้อนใจ “ศาสตราจารย์เฉิน…คุณ…คุณป่วนมากเกินไปแล้ว!”
เจี่ยงจิ้งอวี่ก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกพูดว่า “ศาสตราจารย์เฉิน คุณนี่ เฮ้อ…”
พวกเขาสองคนไม่เข้าใจว่าเฉินชางบรรยายอะไรแม้แต่น้อย!
แต่ที่แน่ๆ พวกเขารู้ว่าเฉินชางไม่ได้อวดสรรพคุณของวัสดุขดลวดงวงช้างเลย
นี่มั่นใจได้!
ถึงขั้นว่ายังลดทอนคุณค่าของวัสดุนี้…
เฉินชางอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “ไม่ต้องรีบร้อน พรุ่งนี้ก็น่าจะเห็นผลลัพธ์แล้วละ”
อวี๋อวีมองท่าทางของเฉินชาง ก็อดโมโหเดินมาข้างเฉินชางไม่ได้ เธอกระซิบบอก “ศาสตราจารย์เฉิน ผู้ช่วยส่งภาพกลับไปที่ประเทศแล้ว! ฉันเดาว่าตอนนี้หัวหน้าเสี้ยวกับรัฐมนตรีเฉาเห็นภ ภาพแล้วนะคะ!”
เฉินชางส่งเสียงโอ้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “งั้นก็ดีเลย!”
อวี๋อวีเบิกตาโต โกรธฮึดฮัด
“นี่คุณ…ทำไมถึงไม่เข้าใจนะ นี่ถ้าหัวหน้าเห็นขึ้นมา คุณจะไม่เสียเปรียบเหรอ!”
เฉินชางมองอวี๋อวีที่ร้อนใจ เขาอดไม่ได้หัวเราะขึ้นมา “ทำไมคุณถึงคิดว่าผมจะไม่ได้รางวัลล่ะ”
อวี๋อวีอดพูดไม่ได้ “คุณคิดว่าฉันโง่เหรอคะ เมื่อกี้คุณไม่ได้โม้สักประโยคเลยนะ แถม…คุณดูสายตาของคนที่ด้านล่าง แต่ละคนมองคุณแปล
