ากลับไปคุณต้องเลี้ยงข้าวพวกเราหนึ่งมื้อนะ!”
ถึงอย่างไรพวกเขาสองคนก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ที่เฉินชางบรรยายเมื่อกี้ก็ไม่น่าพอใจจริงๆ!
เฉินชางมองคนเหล่านี้ก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “พอแล้ว ทำไมพวกคุณมองผมแย่ขนาดนี้เนี่ย!
ถ้ามีปัญหาจริงๆ หัวหน้าเสี้ยวโทรหาผมไม่ได้หรือไง”
ทั้งสองคนครุ่นคิด ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ
หัวหน้าไม่ได้โทรมา งั้นการประเมินก็ไม่มีปัญหา
อวี๋อวีอดพูดไม่ได้ “หัวหน้าต้องโกรธจนเขวี้ยงโทรศัพท์แล้วแหง เลยไม่ได้โทรหาคุณ!”
เฉินชางหลุดหัวเราะออกมา
แต่ในเวลาเดียวกัน
เสี้ยวรุ่นฟางก็ตกใจสักพักจึงจะรู้สึกตัว!
เฉาอวี๋อดทอดถอนใจไม่ได้ “เฉินชางคนนี้ เป็นคนที่แปลกจริงๆ!”
เสี้ยวรุ่นฟางถอนหายใจเบาๆ
เมื่อกี้เฉินชางเกือบทำเธอตกใจเตลิดแล้ว
ถึงอย่างไรเฉินชางขึ้นเวทีไปก็บอกว่าเทคโนโลยีขดลวดงวงช้างของตัวเองมีเพียงแค่นี้ ถึงขั้นประกาศก้องว่าจะให้สิทธิบัตรเป็นสาธารณะ
นี่ไม่น่าตกใจก็แปลกแล้ว!
แต่การบรรยายหลังจากนั้นของเฉินชาง กลับทำให้เสี้ยวรุ่นฟางตาสว่างขึ้นมาจริงๆ
“ผู้อำนวยการฉี คุณคิดว่ายังไง” เสี้ยวรุ่นฟางอดถามชายในเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงสูทอายุหกสิบปีที่นั่งอยู่แถวเดียวกับพวกเขาไม่ได้
ฉีเหลียนซานถอดแว่นตาลง ขยี้ตาเล็
