โกรธ หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกละก็ งั้นพวกผู้บริหารกับผู้ประกอบการก็ตาลุกวาวในวินาทีนี้แล้ว!
พวกเขาเหมือนฟังออกหนึ่งอย่าง
เฉินชางไม่ได้ขายสินค้า แต่ขายโรค!
ขดลวดงวงช้างอาจเป็นแค่จุดเริ่มต้น
ที่เฉินชางจัดการได้ ไม่ใช่แค่รูปแบบที่หนึ่งของเฉิน แต่ยังมีรูปแบบที่สอง สาม สี่!
ผู้ประกอบการชอบอะไรมากที่สุดงั้นหรือ
หาเงินหรือ
เปล่า!
แต่คือระบบนิเวศน์!
แล้วก็การผูกขาด!
ในยุคสมัยปัจจุบันที่ต่อต้านการผูกขาด ไม่อาจผูกขาดสินค้าได้ งั้น…ผูกขาดเทคโนโลยีได้ไหม!!
เฉินชางเสนออนาคตในการก้าวข้ามโรคหลอดเลือดแดงใหญ่โป่งพอง
วงการนี้ใหญ่ขนาดไหน
ใหญ่ขนาดที่ว่าทุกคนสั่นเทา!
ต่อให้เป็นเจิ้งกั๋วถาน วินาทีที่เขาเห็นเฉินชางลงจากเวทีอย่างมั่นใจ เขาก็พลันรู้สึกว่าเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิตของตัวเอง อาจเป็นการได้รู้จักเฉินชาง และได้เป็นเพื่อนกัน!
ตอนที่เฉินชางกำลังจะลงเวที เขาเห็นว่าเมิ่งหวั่นหรงกำลังจ้องตัวเองอยู่พอดี
เขายิ้ม ใช้สายตาที่เธอเข้าใจบอกว่า ‘ผมแพงแล้ว!’
เมิ่งหวั่นหรงอดยิ้มไม่ได้ แต่ครั้งนี้ เธอบอกว่าตัวเองรวยมากอีกต่อไปไม่ได้แล้ว
แต่!
เมิ่งหวั่นหรงกลับยิ่งอยากร่วมมือกับเฉินชาง
ก็เหมือนที่เธอพูดไว้ตอนต้น ทำ
