ทุกคนในที่นั้นสงบลง!
พวกเขาเงยหน้ามองเฉินชาง
เฉินชางเห็นดังนั้นก็พลันยิ้ม “ทำไมผมถึงประกาศเทคโนโลยีขดลวดงวงช้างได้หรือ
เพราะพวกคุณเลียนแบบก็เปล่าประโยชน์!”
อวี๋อีพลันรู้สึกว่าเฉินชางกวนบาทามาก!
เสี้ยวรุ่นฟางกับเฉาอวี๋อึ้งแล้วจริงๆ
ปกติเฉินชางดูสุขุมมากนะ ทำไมวันนี้เป็นแบบนี้เสียล่ะ
แต่พวกเขารู้ว่าเฉินชางไม่ได้จะก่อเรื่อง
ดูไม่เข้าใจ ก็ดูต่อไปแล้วกัน!
บอกตามตรง ผู้บริหารกลุ่มบริษัทที่มาเข้าร่วมงานในครั้งนี้ไม่ได้มาดูเครื่องมือของพวกเขาบริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน แต่เพื่อมาดูสินค้าที่พัฒนาขึ้นเองอย่างเช่นของเฉินชาง
ทำไมน่ะหรือ
เพราะของที่บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสันของพวกเขาวิจัยออกมา มันขายไม่ได้น่ะสิ!
สำหรับพวกเขาแล้วไม่มีความหมายใดๆ
พวกเขากำลังหาโอกาสลงทุน
เฉินชางเป็นคนที่มีประเด็นมากที่สุด มีศักยภาพแก่การลงทุนมากที่สุด คนมากมายอยากเข้ามาพูดคุยกับเขา!
ความจริง เมื่อครู่นี้ตอนเฉินชางพูดคุยกับเมิ่งหวั่นหรง เฉินชางก็เข้าใจแล้ว การแนะนำตัวเองไม่ใช่การแนะนำสิทธิบัตร แต่เป็นตัวเอง!
แทนที่จะขายสิทธิบัตรแพงๆ ไม่สู้ยกมูลค่าของตัวเอง!
ดังนั้นเขาจึงรวมพาวเวอร์พอยต์ที่ทำเมื่อวานกับกลอุบายที่คิดขึ้นในนา
