น่นอน เรียกว่าเป็นเบื้องหลังของงานนิทรรศการ หลังจากนั้นจึงเป็นมหกรรมแสดงผลิตภัณฑ์อย่างแท้จริง
การประชุมทุกครั้งจะดึงดูดบริษัทและกลุ่มบริษัทต่างๆ มากมาย ถึงอย่างไรการถือกำเนิดของเทคโนโลยีใหม่จะนำไปสู่การแข่งขันต่างๆ
ใครจะไม่อยากได้สิทธิบัตรหรือตัวแทน
เฉินชางพลันพูดว่า “สวัสดีครับ คนงามดั่งชื่อ”
เมิ่งหวั่นหรงเจอเฉินชางครั้งแรก แน่นอนว่าเธอได้ยินเมิ่งซีพูดถึงหลายครั้งแล้ว
จึงมีภาพจำที่ไม่เลวต่อเฉินชาง
“ความจริงที่ฉันมาวันนี้ก็เพราะสิทธิบัตรของคุณ!” เมิ่งหวั่นหรงพูดตรงมาก
เฉินชางยิ้มอย่างอึดอัด
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เขาอาจจะเตรียมขาย แต่หลังจากได้คุยกับเจิ้งกั๋วถาน ตอนนี้เฉินชางมีความคิดที่มากกว่านั้น
เฉินชางขานรับว่าครับ “ผมแพงมากนะครับ”
เมิ่งหวั่นหรงยิ้ม “หืม? บังเอิญ…ฉันรวยมากด้วยสิ!”
หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็ชะงักไป!
เฉินชางรู้สึกว่าการสนทนาเมื่อครู่นี้เหมือนบทละคร
เหมือนคุยราคาค่าเลี้ยงดู
และคล้ายจะมีประสบการณ์…
เฉินชางหน้าแดง รีบส่ายหน้า
เมิ่งหวั่นหรงเห็นแบบนี้ ความเจ้าเล่ห์พลันแวบผ่านเข้ามาในสายตา อดยิ้มพูดไม่ได้ “ความจริงไม่ใช่การซื้อขาย เราทำด้วยกันได้”
เมิ่งหวั่นหรงพูดจบก็ยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้เฉินชาง ก่อนจะลุก
