ตอนที่นั่งอยู่บนรถลีมูซีน ในที่สุดเฉินชางก็เข้าใจแล้วว่าชีวิตของคนรวยเป็นอย่างไร
อาหารเย็นหลากหลายมาก!
แต่เฉินชางรู้สึกว่ารสชาติธรรมดา
เฉินชางคิดไปคิดมาก็รู้สึกว่ารสชาติสู้ ‘อาหารเดลิเวอรี่ตระกูลหม่า’ ที่ตนกินไม่ได้
เรื่องอื่นเจ้าหม่าเซอะซะอาจจะไม่เก่ง แต่เรื่องกินถือว่าตาถึงมาก
ใช่แล้ว อย่างเช่นแพนเค้กยัดไส้ที่ทำจากหอยเป๋าฮื้อและปลิงทะเล แถมใส่คาเวียร์กระป๋องเข้าไปด้วย สุดยอดไปเลย!
พรุ่งนี้งานมหกรรมจะเริ่มขึ้นแล้ว ทุกคนต่างกลับโรงแรมแต่หัวค่ำ
ตลอดมื้ออาหารนี้ อวี๋อีแทบไม่ได้กินอะไรเลย เอาแต่ถ่ายรูป
กลับมาก็เอาแต่พูดว่ามาครั้งนี้ไม่เสียเที่ยว
เจี่ยงจิ้งอวี่อดก่นด่าพร้อมรอยยิ้มไม่ได้ “มา คุณโพสต์ลงในโมเม้นท์เพื่อนสักหน่อย เดี๋ยวผมให้หัวหน้าคุณมากดไลก์ให้คุณ”
อวี๋อีได้ยินแบบนี้ก็ชะงักไปทันที
กลางคืน เจี่ยงจิ้งอวี่ทวนตารางงานอีกครั้ง
หลังจากเจี่ยงจิ้งอวี่จัดแจงหน้าที่ให้ทุกคนเสร็จก็พูดกับเฉินชางว่า “ศาสตราจารย์เฉิน ถึงอย่างไรการประชุมครั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับคุณ สำหรับการประชุมในวันพรุ่งนี้ เราอยู่ในลำดับที่ ยี่สิบสาม เวลาน่าจะประมาณบ่ายสาม คุณมีเวลาแนะนำผลิตภัณฑ์สิบนาที”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ได้ครับ ผมจ
