นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เหล่าอวี๋ใช้ความรู้สึกในการทำงาน!
แต่คิดไม่ถึงว่าไม่ได้ใช้กับผู้นำที่ส่งสูง แต่ใช้กับเฉินชางที่มาฝึกงานในแผนกของตน
ทำให้เหล่าอวี๋สะเทือนใจเล็กน้อย
“แม้คุณมาอยู่ที่แผนกของเราได้ไม่นาน แต่…คุณทำประโยชน์ให้เราไม่น้อยเลย! ทั้งการผ่าตัดโดยที่หัวใจไม่หยุดเต้นของแผนกศัลยกรรมหัวใจ…ทั้งแผนกศัลยกรรมทั่วไป…ทั้ง…”
เหล่าอวี๋ยกตัวอย่างอีกมากมาย
เหล่าหม่าพิงประตูห้องทำงานฟังอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ทนฟังไม่ไหวแล้ว
“เฮ้อ เหล่าอวี๋ คุณจะอ้อมค้อมทำไม มีอะไรก็พูดตรงๆ เลย!” เหล่าหม่าทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
เหล่าหม่ายืนฟังเหล่าอวี๋ท้าวความอยู่ตั้งนานก็อดเปิดประตูเข้าไปไม่ได้
เหล่าอวี๋เห็นแบบนี้ก็เส้นเลือดตรงหน้าผากนูนขึ้นมา กำหมัดแน่นไปหลายครั้งแล้ว
เหล่าหม่าตบไหล่เฉินชางพร้อมพูดว่า “ชางเอ๋อร์ คุณต้องพาเราอวดเก่ง พาเราพัฒนา!”
เฉินชางอึ้ง หลุดขำออกมา มองเหล่าอวี๋ที่หน้าแดงก่ำแล้วพยักหน้า “ได้ครับ!”
……
ตอนที่เฉินชางเตรียมตัวเก็บสัมภาระไปสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์นั่นเอง
มีแขกหลายคนมาที่เมืองหลวง
“เสี่ยวเฉิน ว่างเมื่อไรมาคุยกันหน่อยนะ”
เจิ้งกั๋วถานท่าทางดูเป็นผู้ดีอยู่เสมอ
เหมือนว่าทุกคนจะรู้สึกสบายใจเวลาที่ได
