นี้เหมือนศาสตราจารย์เฉินตอนนี้
ได้หน้ามาก!
ทุกคนเห็นแล้วต่างเคารพนับถือ
หมอห้องส่องกล้องรอมานานมากแล้ว
หลังจากทุกคนเห็นสถานการณ์ภายใต้กล้องก็อึ้งไป!
“น่า…น่ารังเกียจเกินไปแล้ว”
“น่ากลัวมาก!”
“ดูเหมือนพวงองุ่นเลย…”
ไม่ว่าอย่างไร ภายใต้กล้องส่องในตอนนี้ ทุกคนต่างเห็นติ่งเนื้องอกอันหนาแน่นในลำไส้เล็กได้อย่างชัดเจน!
ติ่งเนื้องอกไม่ใหญ่มาก ขนาดอาจมีเพียงหนึ่งหรือสองมิลลิเมตร แต่…จำนวนเยอะมาก!
คนที่เป็นโรคกลัวรูมาเห็นเข้าจะต้องสะอิดสะเอียนจนอยากอาเจียนแน่!
ติ่งเนื้องอกเล็กๆ ในลำไส้เล็กเหล่านี้ให้ความรู้สึกเหมือนขนที่บางและเล็ก
ทุกคนเห็นฉากนี้จู่ๆ ก็ปล่อยวาง!
“โชคดีที่วันนี้มีอาการลำไส้กลืนกัน ถ้าไม่สังเกต ต่อไปจะต้องกลายเป็นมะเร็งแน่! ติ่งเนื้องอกมากมายขนาดนี้ ไม่ถึงสี่สิบปีก็คงเป็นมะเร็งแล้ว”
ที่พูดมาเป็นความจริง
บางทีการที่คนไข้ป่วยก็พูดไม่ได้เสียทีเดียวว่าเป็นความโชคดีหรือโชคร้าย
ชั่วขณะนี้ หลังจากเห็นฉากนี้ เหล่าหม่าอดถอนหายใจไม่ได้!
เขาเหมือนเข้าใจความหมายของเฉินชางแล้ว
ถ้าต้องแบกค่ารักษาพยาบาลจริงๆ ก็ต้องแบ่งความรับผิดชอบกัน ถ้าเป็นแบบนั้น อีกฝ่ายจะเสียเงินไม่น้อยเลย แต่คนไข้ก็ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายที
