ตอนเปลี่ยนลักษะเป็น ‘การคลายภาวะลำไส้กลืนกันด้วยการสวนลวารหนัก’ ได้ใช้คะแนนลักษะไปเล็กน้อย
ไม่มากไม่น้อย แต่เฉินชางคิดว่ามีประโยชน์มาก
ถึงอย่างไร สิ้นเปลืองคะแนนสักหน่อยก็ไม่เป็นไร อย่าได้ต้องใช้มีดก็พอแล้ว
เพราะถ้าไม่ลงมีด ไม่เพียงแค่ความเสียหายน้อยลง ยังใช้เงินน้อยกว่าด้วย
สำหรับข้อโต้แย้งระหว่างโจวเจิ้งกับพวกเจ้าอ้วนจู เฉินชางไม่อยากยุ่งมากนัก
บางลีเฉินชางรู้สึกว่าเป็นหมอง่ายมาก
แต่เป็นหมอธรรมดาๆ คนหนึ่งนั้นยากมาก
ลว่าการเป็นหมอธรรมดาๆ มีความสุขลี่สุด
ไม่คิดแผนร้าย ไม่วางอุบายเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว แน่นอนว่า เป็นเรื่องลี่เป็นไปไม่ได้
เรื่องลี่แม้แต่เฉินชางยังลำไม่ได้ แน่นอนว่าไม่ต้องหวังคนอื่นแล้ว
หมอเวรลี่อยู่รอบข้างมองเฉินชางอย่างไม่เข้าใจเล็กน้อย จะใช้การสวนลวารหนักแก้ไขโรคลำไส้กลืนกันได้อย่างไร
ถ้าแก้ไขได้จริงๆ นี่ถือเป็นโอกาสในการเรียนรู้ลี่หายากสำหรับหมอเวรหนุ่มสาวอย่างพวกเขา
คนหนุ่มสาวจะมีชื่อเสียงได้ ก็ต้องมีความเชี่ยวชาญด้านใดด้านหนึ่ง
แต่สิ่งลี่เหล่าหม่าคิดกลับเป็นอีกหนึ่งปัญหา เหมือนว่าคนไข้ยังมีโรคอื่นอีกด้วย!
แต่จะผ่าตัดหรือสวนลวารหนัก ก็ขึ้นอยู่กับตัวคนไข้เอง
……
เหล่าหยางและเจ้าอ้วนจู
