ทุกคนเงยหันไปมองเฉินชางด้วยความงุนงง
ผู้ป่วยโจวเจิ้งไม่ใช่คนเมืองหลวง แต่มาทำงานในเมืองหลวง
เวลาอยู่ต่างบ้านต่างเมือง สิ่งที่กลัวที่สุดคือเจอเรื่องแบบนี้ ถ้าไม่ระวัง เงินเดือนหลายเดือนอาจจะหายวับไปกับตา
โจวเจิ้งรู้สึกสิ้นหวัง
เฉินชางพูดกับแพทย์ศัลยกรรมทางเดินอาหารคนหนึ่งว่า “พาเขาไปทำ CT สแกนทีครับ”
แพทย์เวรพยักหน้ารับ
แพทย์คนอื่นๆ มองเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน เกิดอะไรขึ้น ผู้ใหญ่เป็นโรคลำไส้กลืนกันได้ด้วยเหรอครับ”
เฉินชางพูด “ได้ครับ แต่… ผู้ป่วยไม่ได้เป็นโรคลำไส้กลืนกันธรรมดา แต่เขาหกล้ม”
เฉินชางไม่ได้โกหก
พูดถึงตรงนี้ เฉินชางก็ลุกขึ้นยืน เดินออกไปดูเหล่าหยางและเจ้าอ้วนจูที่รออยู่ข้างนอกด้วยความร้อนใจ
ทั้งสองคนไม่อยากมีเรื่องยุ่งยากตอนนี้ จึงตัดสินใจจะจ่ายเงินชดเชยให้เล็กๆ น้อยๆ
เมื่อเห็นเฉินชางออกมา ทั้งสองคนลุกขึ้นยืนทันที
“หมอ เป็นอะไรไหมครับ” เจ้าอ้วนจูยิ้มอย่างอึดอัด
เฉินชางส่ายหน้า “ไม่ครับ ไม่เป็นไร”
ประโยคเดียวทำให้สีหน้าของทั้งสองคนเปลี่ยนไป ยืดอกขึ้นทันที
“เกิดอะไรขึ้นครับ” เหล่าหยางอดถามไมได้
เฉินชางเอาผลอัลตราซาวด์ออกมา “ผู้ป่วยเป็นโรคลำไส้กลืนกัน ตอนนี้รอผล CT สแกน อาจจะต้องผ่าตัดครับ”
เมื่อไ
