าก
เหล่าหม่าไม่เคยวางท่ากับคนอื่นเลย ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเป็นเศรษฐีคนหนึ่ง พูดจาตรงไปตรงมา ถ้าจับเหล่าหม่าไปอยู่ไซต์ก่อสร้างแล้วบอกว่าเขาเป็นกรรมกรใครๆ ก็คงเชื่อ
หลังจากเด็กหนุ่มไปแล้ว เหล่าหม่าก็เอ่ยยิ้มๆ “เด็กคนนี้ไม่เลวเลย”
เฉินชางสงสัยขึ้นมา “โอ้ ยังไงเหรอครับ”
เหล่าหม่าอดยิ้มไม่ได้ “นายเห็นของบนรถเขาไหม เขายังต้องไปส่งอีกหลายที่เลย”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ”
เหล่าหม่าเอ่ยต่อ “แต่ว่า…ไม่ว่าเขาจะต้องส่งของเยอะแค่ไหน ขอแค่เป็นออเดอร์จัดส่งที่โรงพยาบาลเขาจะไปส่งออเดอร์นั้นก่อนแน่นอน
เด็กคนนั้นเคยบอกฉันว่า หมอทำงานหนัก การช่วยชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญ ต้องได้กินอิ่มท้องก่อน
เด็กคนนี้ไม่เลวเลยจริงๆ”
พอได้ยินคำพูดนี้ เฉินชางก็อดยิ้มกระอักกระอ่วนไม่ได้ ส่ายหน้านิดๆ
เขารู้ว่าเด็กคนนั้นต้องเข้าใจผิดไปแล้วแน่ๆ
คิดว่าตนรังเกียจว่าเขาสกปรก
พอคุยจบ เหล่าหม่าก็แกะถุงเปิดกล่อง
ปิ้งย่างห่อมาในกล่องฟอยล์ อุณหภูมิยังได้ที่อยู่
พวกพยาบาลอย่างหยางเจี๋ยและเสี่ยวเหอก็พากันล้อมวงเข้ามา
“ว้าว มีของอร่อยกินแล้ว!”
“ขอบคุณนะคะหมอเฉิน”
“หมอเฉินผู้ประเสริฐ!”
เหล่าหม่าอดกลอกตาไม่ได้ “พวกเธอไม่คิดบ้างเหรอว่
