อน อยากจะกินอะไรสักหน่อยทุกคร รั้ง
นี่คือสาเหตุที่ว่าทำไมแพทย์ฉุกเฉินอายุสี่สิบขึ้นไปจะค่อยๆ อ้วนขึ้น
ตอนนี้ข้างนอกก็ยังมีขายปิ้งย่างและข้าวผัดอยู่ แต่ค่าส่งกลับค่อนข้างแพง
นี่ทำให้เฉินชางคิดถึงเมืองอันหยางขึ้นมา
เมืองหลวงนี่นะ!
อะไรก็ดีไปหมด เสียแต่แพง!
อันที่จริงเฉินชางมีเงินมาก
เหล่าหม่าเองก็มีเงินเช่นกัน
แต่หลังจากทั้งสองสบตากัน จู่ๆ ก็ไม่อยากจะเสียเงินกันทั้งคู่
เนื่องด้วยเหตุนี้ ของกินจากตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติย่อมเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมกว่า
ตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติของแผนกฉุกเฉินขายหมดเร็วที่สุด ไม่เหลืออะไรเลย
เฉินชางถอนหายใจ ระหว่างที่ผิดหวังก็เหลือบมองเหล่าหม่าเล็กน้อย พบว่าคนคนนี้เดินหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งนานแล้ว
พอได้เห็นเหล่าหม่าอีกครั้ง เฉินชางก็พบว่าเขาหอบเบอร์ริโต้ไก่และแฮมเบอร์เกอร์มากองใหญ่
เดินกลับมาที่แผนกฉุกเฉินอย่างมีความสุข
เฉินชางตะลึงไปทันที “คุณไปหามาจากไหนเยอะขนาดนี้”
เหล่าหม่าหัวเราะ “ฉันจะเลี้ยงนายก็ได้ ถ้านายให้ฉันเป็นพ่อบุญธรรมของลูกชายนาย”
เฉินชางคิดได้แล้ว ใช่ว่าลูกชายตนจะมีพ่อบุญธรรมได้แค่คนเดียวนี่นา
อีกอย่าง…สุภาษิตว่าไว้ มีพ่อบุญธรรมหลายคนก็มีหลายทางเลื
