านฉินที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วอดพูดไม่ได้ “พ่อครับ เฉินชาง…”
คุณท่านฉินหรี่ตา “ลูกคิดว่าพ่อจริงจังไปหน่อยใช่ไหม”
ฉินเจิ้นหงพยักหน้า
คุณท่านฉินส่ายหน้าเล็กน้อย “สำหรับการช่วยเหลือใครสักคน การยื่นมือเข้าไปยามมีปัญหากับการยื่นมือเข้าไปในยามที่เขาไม่ได้ต้องการแตกต่างกัน ในอนาคต…ลูกอยากมีโอกาสแบบนี้ยังยาก ”
คุณท่านฉินพูดถึงตรงนี้ก็อดถอนหายใจยาวไม่ได้ “อีกอย่าง ตอนนี้ลูกอายุยังน้อย ไม่รู้จักกลัว รอมาถึงอายุอย่างพ่อ ลูกจะค้นพบว่าการมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงสำคัญกว่าอะไรทั้งนั น จากเรื่องราวคราวก่อนลูกก็เห็นแล้วว่าถ้าไม่ได้เฉินชาง มะเร็งตับอ่อนของพ่อจะถูกตรวจพบได้อย่างไร พ่อมีชีวิตอยู่วันหนึ่ง บ้านเราก็พัฒนาได้สะดวกเพิ่มขึ้นอีกวัน!”
คำพูดนี้ทำให้ฉินเจิ้นหงอึ้งไป
