ชาง!
เฉาอวี๋ดูออกว่าถานเจิ้งหยางคิดอะไรอยู่ จึงอดเปิดโปงไม่ได้ “คุณกำลังคิดว่า เฉินชางเอาเรื่องนี้มาเล่นงานคุณใช่ไหมครับ”
ถานเจิ้งหยางเงียบ
เฉาอวี๋อดพูดไม่ได้ “คุณกำลังเอาความคิดที่ต่ำช้ามาประเมินผู้ส่งสูง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเฉินชางเลย เป็นความสมัครใจของทุกคนที่ทำโครงการกับเฉินชาง! คุณโง่เกินไปแล้ว คนที่คุณล ล่วงเกินไม่ใช่แค่เฉินชางคนเดียว คุณล่วงเกินบุคลากรทางวิชาการหลายร้อยคน และในบรรดาพวกเขาก็มีสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์หลายคน”
คิดว่าถานเจิ้งหยางจะเชื่อไหม
เชื่อก็บ้าแล้ว!
ในสายตาของเขา บนโลกนี้ใครบ้างที่ไม่เห็นแก่ตัว
คิดว่าเขาจะเชื่อหรือว่าบนโลกนี้จะมีคนล่วงเกินกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเพื่อเฉินชาง
“คุณออกไปได้แล้ว” เสี้ยวรุ่นฟางมองถานเจิ้งหยางด้วยสีหน้ารังเกียจ ไม่อยากคุยกับเขาอีกแม้แต่ประโยคเดียว
หลังจากถานเจิ้งหยางจากไป เสี้ยวรุ่นฟางถอนหายใจ ก่อนจะพูดกับเลขาว่า “ขอเบอร์โทรศัพท์สำนักสิทธิบัตรด้วยค่ะ”
เฉาอวี๋รีบห้ามเอาไว้ “เดี๋ยวก่อนครับหัวหน้าเสี้ยว”
เสี้ยวรุ่นฟางชะงัก “ทำไมเหรอคะ”
เฉาอวี๋สีหน้าเคร่งขรึม “นี่ไม่ใช่ความผิดของคนคนเดียว ถานเจิ้งหยางทำผิดก็จริง แต่ถ้าคุณให้สำนักสิทธิ
