างจนปัญญา
หัวหน้าหยางยืนขึ้นทันที “กี่เดือนครับ! ใครบังอาจ! ใครเป็นคนให้อำนาจตัดสินใจ!”
เจ้าหน้าที่พลันตอบว่า “ผู้อำนวยการหวังทงที่เป็นรองหัวหน้าของศูนย์วิจัยและศาสตราจารย์สวีจื่อหมิง นอกจากนี้…อิงตามเงื่อนไขในสัญญา ขอเพียงแค่พวกเขาสร้างเสร็จภายในสองปีก็พอแล้ว…”
หัวหน้าหยางใคร่ครวญครู่หนึ่ง “ผมเข้าใจแล้ว! คุณกลับไปทำงานต่อเถอะ”
หัวหน้าหยางลุกขึ้นและตรงไปที่ห้องทำงานรัฐมนตรี
หลังจากเฉาอวี๋แห่งกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีฟังจบก็เงียบไป
“ผู้รับผิดชอบ…น่าจะเป็นเฉินชาง โทรถามเฉินชางหน่อย”
หัวหน้าหยางขมวดคิ้ว “โทรหาเฉินชางไม่ติดครับ”
“โทรหาหวังทง” เฉาอวี๋ยังคงนิ่งไม่แสดงสีหน้า “ใช้โทรศัพท์ห้องทำงานโทร”
ไม่นานก็โทรติด
“สวัสดีครับ ท่านผู้นำเฉา”
“เกิดอะไรขึ้นครับ ท่านสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์หวัง ทำไมถึงพักโครงการ เกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือเปล่า” เฉาอวี๋ถาม
“คือ ท่านผู้นำเฉาครับ ช่วงนี้หัวหน้าเฉินของเราค่อนข้างยุ่ง มีหลายเรื่องที่ต้องดูแล จึงต้องชะลอก่อน ซึ่งอยู่ในเงื่อนไขสัญญา คงไม่ส่งผลกระทบอะไรใช่ไหมครับ”
หลังจากเฉาอวี๋ฟังจบก็ขมวดคิ้วขึ้นมา แต่เขาฟังออกว่าอีกฝ่ายมีน้ำเสียงไม่พอใจ “ช่วงนี้ศาสตราจารย์เฉินยุ่งเรื่องอะไรอยู่คร
