งมีช่องว่างเมื่อเทียบกับตระกูลที่ร่ำรวยอย่างถานเจิ้งหยาง
ระหว่างที่คุยกัน จู่ๆ ฉินหย่งอี้ก็พูดถึงเรื่องหนึ่ง “จริงสิ ที่อาบูดาบีแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์กำลังจะจัดงานมหกรรมเภสัชกรรมครั้งที่ยี่สิบสาม ผมมีบัตรเข้างานอยู่หลายใบ ถ้ามีเ เวลา พาฉินเยว่ไปดูหน่อยนะ”
หลังจากเฉินชางได้ยินข่าวนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “จะเข้าร่วมงานมหกรรมนี้ได้ยังไงเหรอครับ”
ฉินหย่งอี้อดขำไม่ได้ “งานนี้ชื่อเต็มว่าอินเตอร์เนชั่นแนล เฮลท์ เอ็กซ์โป แต่ละประเทศนำเสนอผลิตภัณฑ์ใหม่ล่าสุดในอุตสาหกรรมการแพทย์ในประเทศของตน ซึ่งจะมีรางวัลให้”
หลังจากเฉินชางฟังแล้วสนใจขึ้นมาทันที
“รางวัลนี้มีความหมายอย่างไรครับอาสาม”
ฉินหย่งอี้พูดเชิงล้อเล่น “เอาเป็นว่า ถ้าคุณได้รับรางวัล หนึ่งในสามอาจจะเกินจริงไปเสียหน่อย แต่ถ้าเป็นรางวัลนักวิชาการอาจจะไม่ใช่ปัญหา ประเทศเราไม่เคยได้รับรางวัล โดยพื้นฐานแล ล้วถูกประเทศในยุโรปและอเมริกาคว้าไปหมด แต่…ถ้าไปก็ถือว่าได้เปิดหูเปิดตา หนุ่มสาวอย่างพวกคุณมีโอกาสก็ลองไปเข้าร่วมนะครับ”
เฉินชางยิ้ม รู้สึกสนใจขึ้นมา จากนั้นหยิบบัตรเข้างานกลับมาด้วย
ไม่นานฉินเยว่ก็เดินเข้าห้องทำงานมา
ทุกคนคุยกันประมาณชั่วโมงกว่า เห็นว่าสามทุ่ม
