จิตใจของเหล่าหม่าพังทลายแล้ว!
จริงๆ นะ!
อุตส่าห์เจอคนไข้กระดูกที่ตัวเองค่อนข้างชำนาญ เขาคิดว่าตัวเองตกเป็นรองเฉินชางมาเป็นเวลานาน จะต้องแซงหน้ามาเป็นผู้นำได้แน่นอน
ตามเทคนิคปกติของเฉินชางที่เขาได้เรียนรู้มา ขั้นแรกก็ควรอธิบายระดับความยากก่อน
แต่…แต่ว่า!
เขาพบว่าตัวเองยังพูดไม่ทันจบ เฉินชางกร๊อบแกร๊บสองทีก็รักษาให้หายได้แล้ว!
นี่จะทำให้จิตใจของเหล่าหม่าปลอดโปร่งโล่งสบายได้อย่างไร
เจ้าหมอนี่ เลี้ยงเสียข้าวสุก!
นึกถึงตรงนี้ เหล่าหม่าก็ตัดสินใจว่าอีกครึ่งปีหลังจากนี้จะให้เฉินชางกินแต่อาหารหมู
อวดเบ่งล้มเหลว ความจริงเหล่าหม่าไม่ได้โกรธขนาดนั้น
ถึงยังไงก็ชินนานแล้ว
ภูมิต้านทานก็สูงขึ้นแล้ว
แต่ว่า…
เฉินชางจัดกระดูกให้เข้าตำแหน่งเดิมได้ยังไง
ทักษะทางออร์โทพีดิกส์แบบนี้ ไม่มีประสบการณ์การวินิจฉัยโรคมากพอ ไม่มีการปฏิบัติจริงที่เจนจัด ไม่มีอาจารย์ที่คอยชักจูงคุณเข้าแผนก เป็นอะไรที่เก่งขึ้นยากมาก!
ทักษะจัดกระดูกให้เข้าตำแหน่งเดิมแต่ไหนแต่ไรมาเป็นความสามารถที่ส่งต่อรุ่นต่อรุ่น
คนไข้เมื่อตะกี้ เหล่าหม่าไม่ได้พูดให้ร้ายแรงเกินจริง ตัวคนไข้ก็รู้ถึงความสาหัสนี้ดี
หลังเขาข้อต่อหลุดเขาก็ไปที่แผนกฉุกเฉินข
