ษัทภายในประเทศจ่ายค่าสิทธิบัตรหลายร้อยล้านหยวนต่อปีไม่ได้
ดังนั้นหยางซ่างจึงคิดว่าสองร้อยล้านของเฉินชางนี้เป็นเพียงข้ออ้างล้วนๆ
ไม่เจอเฉินชาง เขาคิดว่าเฉินชางจงใจหลบตัวเอง
หยางซ่างกระวนกระวายขึ้นมาแล้วจริงๆ แต่ก็จนปัญญา
บริษัทพวกเขาผลิตอุปกรณ์สำหรับหลอดเลือดใหญ่ ถ้าได้สิทธิบัตรนี้มา จะต้องพัฒนาได้เป็นอย่างดีแน่นอน
คิดไปคิดมา เขาก็คิดถึงวิธีการหนึ่ง!
เขาไม่สนใจว่าเฉินชางจะตอบรับตัวเอง เห็นตัวเองสำคัญหรือไม่ ให้บริษัทอื่นโดนปิดประตูไม่รับแขกก่อนค่อยว่ากัน
ดังนั้นเขาจึงส่งคนไปกระจายข่าวว่าเฉินชางเรียกค่าสิทธิบัตรสามร้อยล้าน!
ต่ำกว่าสามร้อยล้านเขาไม่พบหน้าทั้งนั้น!
ข่าวนี้จึงกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
“ผู้จัดการหยาง ข้างนอกบอกว่า ค่าสิทธิบัตรของศาสตราจารย์เฉินต้องสามร้อยล้าน ไม่งั้นไม่เจอหน้าครับ!”
“ผู้จัดการเฉิน สามร้อยล้าน พวกเราจะยอมแพ้ดีไหมครับ”
“ผู้จัดการจาง สามร้อยล้าน! พวกเราจะสู้ดีไหมครับ…”
ตัวแทนบริษัทยาเหล่านี้ต่างอยู่ที่โรงพยาบาล ต่างคนต่างภายนอกดูปรองดองแต่ความจริงแล้วแตกแยกกัน แอบถามข้อมูลของซึ่งกันและกัน
ข้อมูลนี้แพร่มาถึงหูของผู้จัดการใหญ่บริษัทยาอย่างรวดเร็ว
ชั่วขณะนั้น ผู้จัดการใหญ่ทุกท่านต่าง
