ชาง แล้วก็มองคนไข้…
คนไข้ก็เบิกตาโตมองเฉินชางด้วยความตกใจระคนยินดี
“คุณคือศาสตราจารย์เฉินชางใช่ไหมครับ! คุณเก่งเกินไปแล้ว ขอบคุณนะครับ! ผมยังไม่ทันเจ็บก็หายดีแล้ว!
คุณเก่งกาจมากจริงๆ!”
เฉินชางโบกมือพลางยิ้มบอก “ไม่เป็นไรครับ เรียกผมว่าคุณหมอเฉินก็ได้ ศาสตราจงศาสตราจารย์อะไรกัน! ผมก็เป็นแค่หมอคนหนึ่งเท่านั้นเอง!!
คนไข้พูด “ศาสตราจารย์เฉิน คุณ…คุณน่านับถือเกินไปแล้ว!”
“เฉิงอี๋ คุณพาคนไข้ไปดามกระดูกหน่อยไป”