ในฐานะที่เฉินชางเป็นหมอ เขาย่อมไม่พูดสุ่มสี่สุ่มห้า
อืม คนเป็นหมอไม่พูดโกหก
ใบหน้าของหยางซ่างตอนนี้เหมือนกับสีหน้าของคนที่เกิดภาวะต่อมไทรอยด์เป็นพิษขึ้นสู่ใบหน้าชนิดตรงตามตำรา เขาเบิกตาโตเป็นไข่ห่าน แววตาสั่นไหว
แถมยังมีสายตาเลื่อนลอยตอบสนองเชื่องช้าเหมือนคนที่ภาวะมิกซีดีมาบนใบหน้า
เฉินชางถอนหายใจ อุตส่าห์มีคนซื้อประกันมาหาถึงที่ นึกไม่ถึงว่าจะกลับโง่ขนาดนี้…
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางถอนหายใจ เขาส่ายหน้าอย่างผิดหวังเล็กน้อย เตรียมเดินไปข้างหน้าต่อ
หยางซ่างคว้ามือของเฉินชางทันที
“ศาสตราจารย์เฉิน! รอเดี๋ยวก่อน!”
เฉินชางชะงักเล็กน้อย ไม้อ่อนไม่ได้เลยใช้ไม้แข็งแล้วเหรอ
ทำไมนายไม่ให้น้องสาวมาคุยกับฉัน
อืม สองประโยคนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย
หยางซ่างสงบจิตใจเล็กน้อย เขาดึงสีหน้ากลับมาเป็นปกติ เผยรอยยิ้มกระอักกระอ่วนและไม่เสียมารยาท “ศาสตราจารย์เฉินไม่อยากพัฒนาโครงการนี้ด้วยกันเหรอครับ
บริษัทพวกเราให้สิทธิ์ให้เสียงกับศาสตราจารย์เฉินได้มากพอ ถึงขั้นจะให้คุณลงทุนในเทคโนโลยี พวกเราพัฒนาโครงการนี้ด้วยกัน คุณคิดว่าเป็นยังไงครับ”
เฉินชางส่ายหน้ามั่นคง “ขอโทษที ผมไม่คิดครับ”
เฉินชางย่อมไม่คิด เดิมทีตัวเองก็ไม่เชี่ยวช
