่างเร็วที่สุด ตามแผนการต้องทำภารกิจผ่าตัดเสร็จสิ้นล่วงหน้า แล้วก็ให้ทุกคนไม่ต้องอดหลับอดนอนจะดีที่สุด
เฉินชางจึงตัดสินใจเริ่มผ่าตัดตั้งแต่ตีห้า หลังผ่าตัดเสร็จเขาก็ราวด์วอร์ดพอดี
นี่ก็จำเป็นต้องตื่นตีห้าทุกวัน
แน่นอนว่า นี่ไม่ใช่เพราะเฉินชางจงใจจะกินอาหารของเฒ่าหม่าหลายๆ มื้อ ถึงฮะเก๋าที่พ่อครัวของเหล่าหม่าทำมาจะอร่อยมาก รังนกก็ช่วยบำรุงดีมากก็ตาม
การผ่าตัดคืบหน้าตามปกติ ระยะนี้เฉินชางยุ่งจนลืมบรรณาธิการถานเจิ้งหยางไปแล้ว
ตอนที่กินข้าวเช้า เฉินชางถอนหายใจออกมา “เฮ้อ…”
เสียงถอนหายใจนี้ทำให้คนทั้งสิบสองคนสะดุ้งโหยง รีบวางตะเกียบในมือ จ้องมองเฉินชางด้วยแววตากระวนกระวาย
นึกว่าใครสายตาไม่กว้างไกล หาเรื่องลูกพี่ท่านนี้แล้ว!
เฉินชางเห็นทุกคนเป็นแบบนั้นก็รีบพูด “กินข้าวสิ รีบกินรีบไปเปลี่ยนกะ”
ทุกคนกินข้าวต่อ
เฉินชางถอนหายใจอีกครั้ง…
ครั้งนี้ทุกคนรีบวางตะเกียบอีกรอบ
ทุกคนพากันขยิบตาให้เมิ่งซี ถึงอย่างไรอาจารย์เมิ่งซีภายนอกก็เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเฉินชางนะ เฉินชางน่าจะ…บางทีอาจจะไม่ลงมือ
แต่จะลงไม้หรือไม่ก็ไม่รู้แล้ว
แต่ว่า!
พวกเขาสาบานว่า ต่อให้อาจารย์เฉินชางลงไม้ลงมือ พวกเขาจะไม่พูดมั่วซั่วกับภรรยาของอาจารย์เ
