รือบ้าน ตราบใดที่คนอยู่ จึงจะเป็นชีวิต
เธอก้มลงหยิบกระดาษทิชชูในกระเป๋ามาเช็ดน้ำตาให้หวังต้ง
“ไม่ต้องกลัว คุณมีฉันอยู่ทั้งคน!
คุณนี่นะ ชอบอวดเก่งอยู่เรื่อย คุณลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนั้นใครแนะนำคุณให้เข้าสหภาพนักศึกษาน่ะ ก็ฉันไง!
“ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่นะ”
พูดถึงตรงนี้ หญิงสาวก็ประคองใบหน้าของหวังต้งแล้วจุมพิตลงบนหน้าผาก
“สามี หลายปีมานี้ขอบคุณที่ดูแลฉัน ฉันโชคดีมากที่ได้เจอคุณ
ช่วงเวลานับจากนี้ที่เหลือ ให้ฉันดูแลคุณเอง!
อย่างแย่สุด พวกเราก็ไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวงเท่านั้น รอคุณออกจากโรงพยาบาลแล้ว กลับไปที่บ้านเกิดคุณ คุณอยากเปิดร้านมาตลอดไม่ใช่เหรอ ฉันอยู่ข้างคุณเอง!”
เมื่อประโยคนี้ออกมา คนไข้โดยรอบต่างประทับใจ
ในห้องสังเกตอาการนี้ล้วนเป็นผู้ป่วยหนัก ความทรมานจากอาการโรคภัยของพวกเขาทำให้จิตใจและร่างกายของพวกเขาเหนื่อยล้าจริงๆ
แต่ความเจ็บปวดยังอดทนได้ สิ่งเดียวที่อดทนไม่ได้คือความวิตกกังวลในใจ
มันก็เหมือนกับมะเร็ง สิ่งแรกที่มันโจมตีก่อนไม่ใช่ร่างกายของคุณ แต่เป็นจิตใจของคุณ
ทำให้คุณถึงขั้นไม่กล้าที่จะสู้กับมัน!
โรคภัยทำลายร่างกายของคนช้าๆ ทำลายเจตจำนงของคน ทรมานจิตวิญญาณของคน สุดท้ายก็ทำล
